Waar was je, toen...

Vandaag hebben we er weer eentje te pakken. Zo'n dag waarvan mensen vragen of je nog weet waar je was toen..... In dit geval: toen de Berlijnse Muur "viel".

En in dit geval weet ik dat nog heel erg goed. Sterker nog, ik weet nog wat ik aanhad. Dat zit zo.

In 1989 spraken we nog steeds van de "Koude Oorlog". Nederland kende nog dienstplichtige militairen en had een deel daarvan, de 41e Brigade, gestationeerd op de noordduitse laagvlakte.

De bulk van de militairen was gelegerd op de basis Seedorf. Onder die militairen was een toen nog jonge wachtmeester van de 41e Afdeling Veldartillerie.

Taak van de 41e Brigade was om, zoals dat genoemd werd, het vertragend gevecht te leveren: het oprukkende Rode Gevaar zoveel mogelijk tegenstand bieden, terwijl langzaam werd teruggetrokken. Zodoende tijd winnend voor de troepen die uit het vaderland zouden aan komen stormen.

Overlevingskans was volgens de geleerden minimaal.

Nou hadden we niet echt het idee dat de bom ieder moment kon barsten, maar we snapten wel dat als de Russen inderdaad troepen naar Oost-Duitsland zouden sturen, dat het er wel eens op uit kon draaien dat we ons warme bed moesten inruilen voor een slaapzak in het veld. Mobilisatieprocedures werden getest en zelf hielden we het nieuws een beetje in de gaten.

Wat gewoon doorging waren de oefeningen. Zo ook eind oktober, begin november. Ik weet eerlijk gezegd niet meer waar we precies hadden geoefend, ik weet nog wel dat we op 9 november laat op de avond vermoeid en vuil terugkwamen op de kazerne. Met bijna 2 weken in het veld, was het nieuws een beetje aan ons voorbijgegaan. Slapen en eten hadden op een oefening nou eenmaal meer prioriteit.

Terwijl we onze plunjebalen aan het uitpakken waren en de vuile kleren op een hoop gooiden, verlangend kijken naar de douche, hoorden we vanuit één van de kamers op de gang roepen: "Moet je nou eens kijken... ze staan op de muur".

En vol verbazing stonden we daar allemaal in die kamer. Vuil en moe na een oefening om het Warschau Pact buiten te houden en daar was voor onze ogen datzelfde Warschau Pact aan het instorten. Wat deden we daar nog? We konden naar huis!

Dat nam nog even wat meer tijd in beslag, maar het duurde niet lang voordat de Trabantjes voorbij de kazerne kwamen pruttelen.

Een paar weken later reed ik naar huis. Ik was 's-nachts onderofficier van kazernepiket geweest en was na het appel in mijn auto gestapt. In uniform dus. Vlak bij de Nederlandse grens kwam ik achter een Trabant te rijden. En bij de grens mocht de Oost-Duitser doorrijden, terwijl ik mijn hele auto moest leegmaken.

Het Rode Gevaar had voorgoed(?) zijn kleur verloren.

November moon

Als de zon in november er zo uitziet,

dan weet je het wel:
ลอยกระทง
(Loy Krathong)

Er was er één jarig....

Ik had de verjaardag even gemist, maar afgelopen week werden Asterix en Obelix 50 jaar. Voorwaar geen slechte leeftijd voor iemand uit die periode.

Als cadeau is er ook weer een album uitgekomen van beide Galliërs. Ik heb eerder al verteld dat ik gek ben van die stripboeken, al moest ik ook bekennen dat deel 33 van een zeer bedenkelijk niveau was.

Ik was dan ook ietwat bevreesd over de kwaliteit van deel 34 "Het gouden boek", maar als echte fan moet je gewoon de gok durven nemen. Ook al keek Vi me wat vreemd aan toen ik het boek afrekende. Ze vroeg nog even hoe oud ik was en deed er verder maar het zwijgen toe.

Ik moet zeggen dat het boek de moeite waard is. Een aantal hoofdpersonen uit de vorige boeken komen samen (geen enkele uit deel 33, dat zegt waarschijnlijk genoeg) en gaan bedenken wat ze Asterix en Obelix eens voor hun 50e verjaardag moeten geven. Allemaal op hun eigen karakteristieke wijze.

En om die wijze te kunnen waarderen, moet je eigenlijk het betreffende boek kennen en dus vraag ik me af of dit boek ook voor "niet-kenners" de moeite waard is. Ik vond het in ieder geval wel leuk. Vooral ook vanwege het feest der herkenning.

In de Nederlandstalige versie komt Bennie Jolink nog voor. Ben benieuwd welke artiesten ze daarvoor in andere landen gebruiken.

En toen was het weer weekend

Blogtechnisch gezien was het een zeer matige week. Niet alleen heb ik zelf niets gepost, ook andere weblogs heb ik slechts matig gevolgd. Even een korte samenvatting van de afgelopen week.

Maandag gebeurde er weinig. Gewoon druk op het werk en in de avond thuis verder gegaan met een opdracht waar ik echter niet echt mee opschoot. En dat irriteert me dan mateloos.

Dinsdagmorgen werd ik gebeld door de assistente van de tandarts. Of ik niets vergeten was? Nee natuurlijk niet, ik had een afspraak voor vanmiddag 16:00 uur en Vi voor 16:30. Eh, nee meneer, het was om 08:30 en 09:00. Oeps.

Gelukkig blijk ik een hele aardige tandarts te hebben die nog even tijd vond om na sluitingstijd Vi in ieder geval te behandelen omdat ze de volgende dag naar de orthodontist moest. Ik mag volgende week weer.

In de avond lekker mosselen wezen eten in Stellendam. Het was immers maar weer eens onze trouwdag. De officiële deze keer.

Daarnaast was Vi geslaagd voor haar NT1 examen inburgering. Een gedenkwaardige dag dus.

Woensdag had ik het gesprek met de projectmanager waar ik het hele weekend voor had zitten werken. Mijn document was zeer goed in de smaak gevallen en ook het gesprek was zeer prettig. Ze moesten intern nog even overleggen omdat iemand op vakantie was, maar volgende week ga ik daar zeer zeker meer over horen. Zou zo maar eens een klus tot eind 2010 (en later?) kunnen op gaan leveren.

Laat in de ochtend naar de orthodontist en vandaar weer door aan het werk om in de avonduren de gemiste uren van overdag in te halen.

Donderdag was de laatste dag in ons kantoor in Den Haag. Op 1 november wordt de projectorganisatie Hubertustunnel officieel opgeheven, maar het team gaat onverminderd voort. We zijn dus verhuisd, maar mijn nieuwe werkplek is nog een vraagteken. Voorlopig staan de verhuisdozen hier bij me thuis.

Vrijdag was het overdag werken bij de ene en 's-avonds bij de andere opdrachtgever. De Hubertustunnel is dit weekend gesloten wegens werkzaamheden. Ik had alleen op vrijdagavond iets te doen, dus op tijd naar huis.

Zaterdag toch weer thuiswerken. Volgende week moet ik 3 trainingsessies geven aan operators en ik heb welgeteld nog helemaal niets op papier staan. Het zit wel in m'n hoofd, daar niet van. Maar ik moet dus vandaag nog even aan de bak om het op papier te zetten.

Zondag heb ik als vrije dag bestempeld. Ik zou wel eens een boswandeling willen gaan maken, maar het weerbericht is alles behalve positief. Nou ja, ik zie wel.

Is het weekend? Oh ja?

Sorry dat ik niet zoveel schrijf, het is een beetje druk hier. Aan mijn uren is het niet te zien dat het crisis is, het is dat ik een vakantie in het vooruitzicht heb, anders was de lol er wel vanaf.

Afgelopen vrijdag werd ik gebeld door een projectmanager. Mijn naam was via via bij hem terechtgekomen en hij had een paar vragen. Toen ik die beantwoord had vroeg hij of ik maandag (morgen dus) "even" een presentatie kon komen geven. Nee, dat kon dus niet, want ik heb voor maandag al een lading andere afspraken.

Of ik dan misschien iets op papier had wat ik hem kon toesturen. Nee, had ik ook niet, maar ik zei dat ik wel iets kon maken. Nou graag. En dus heb ik weinig weekend gehad omdat ik alleen maar achter m'n pc heb gezeten.

Daarnaast wilde hij toch wel graag een afspraak met me. Dus die heb ik komende woensdag.

Ach ja, het is toch wel leuk als je zo zelf aan je werk komt. En wie weet rolt er nog een leuke langdurige opdracht uit de bus ook.

Heb ik vandaag dan alleen maar zitten werken? Nee hoor, ik ben ook naar het Thailand Festival in Rijswijk geweest. Met, je raadt het al, Thaise cultuur en hapjes. Maar ook Muay Thai en dat ging er soms best nog fors aan toe. Misschien moet ik in Thailand toch eens een avondje gaan kijken.

Echt vreselijk leuk was het festival op zich niet (vooral die Thaise band die helemaal uit Duitsland was gekomen met een paar vals zingende zangeressen had gerust thuis mogen blijven), we hebben ons met z'n allen best vermaakt en daar gaat het toch om?

Medicijnen

Zonder dat ik mezelf nou echt ziek vind -sterker nog, heb me de laatste jaren niet zo fit gevoeld als nu- hap ik toch stiekemweg aardig wat medicijnen dagelijks naar binnen.

Geen van allen ernstig, daar niet van, maar gewoon een beetje teveel van dit, een beetje teveel van dat. Eigenlijk zou het tijd zijn voor een MLU, net als de F-16's, maar dat zal voorlopig nog wel een utopie blijven.

Afgelopen week kreeg ik er weer eentje bij. Of eigenlijk een vervanger voor medicijnen die ik al slikte. Een "co-" variant waar nog iets anders aan toegevoegd was. Nou had ik net een voorraad van de normale variant gehad dus ik dacht bij mezelf: "die ruil ik gewoon om".

Nou, dat had ik gedacht. De medicijnen waren al van vorige maand en waren dus al gefactureerd aan de ziektekostenverzekering. Een creditboeking bestond niet tot de mogelijkheden en dus zouden ze de pillen wel weggooien voor me. Hallo, weggooien? Ik stond daar met voor bijna EUR 90 aan goede medicijnen in mijn hand.

Of ze wat in de "co-" gestopt werd, niet als los pilletje hadden? Ja hoor, dat hadden ze ook. Gaf wel weer een hoop problemen, maar vandaag zou ze wel even bij mijn huisarts langsgaan om een recept te vragen voor de losse pilletjes. Kon ik mijn recept nu weer meenemen voor de volgende keer.

Vond ik eigenlijk wel een betere oplossing, want de "co-" toevoeging bestaat in dit geval uit diuretica en ik vind het wel prettig om daar een beetje mee te varieren. Als je weet dat je een lange vergadering hebt of lang in de auto moet zitten, is het niet handig om jezelf dan met al teveel aandrang op te zadelen.

Dus had ik vanmorgen een strip in mijn koffer gegooid en om 9:00 uur dacht ik "het moet er maar eens van komen". Dus ik opende mijn koffer, nam een strip met kleine pilletjes, drukte er een pilletje uit en met een slok water ging die naar binnen. Eens even timen wanneer de blaas zich begon te roeren.

Nou, dat viel knap tegen. Om 15:00 kon ik niet anders concluderen dan dat de medicijnen voor geen liter (nog niet eens een milliliter) werkten. Ik moest niet vaker dan anders. Wat een weggegooid geld.

Tot ik naar huis ging en mijn telefoon in mijn koffer deed. Ik zag 2 stripjes met kleine pilletjes. Eén nog helemaal vol en eentje met een missende pil. He? Twee stripjes? Ik had er toch maar één in mijn koffer gestopt?

Ik pakte de volle strip en zag dat het de diuretica was. Ik pakte de andere strip en realiseerde me dat dat codeïne pillen waren die nog als overblijfsel van mijn aanhoudend hoestje van begin dit jaar.

En inderdaad, ik heb vandaag niet gehoest. Dus die pillen werken nog steeds.

Afterparty

Al vanaf het begin had ik me wat zorgen gemaakt over het aantal gasten dat Vi wilde uitnodigen. Gewoon zorgen als in, zijn er genoeg stoelen en gaat dat een beetje passen? Vandaar dat we ons ook beperkt hebben tot haar vrienden, de mijne nodig ik binnenkort nog wel eens uit.

Maar goed, met nog wat stoelen die ik kon lenen van de buurman kwam het helemaal goed en kon iedereen zitten.

Kortom, Vi had een prima eerste verjaardagsfeestje en vroeg me na afloop of er een jaarlijks terugkerend evenement van kon worden gemaakt. Natuurlijk, geen probleem.

Partytime

De verjaardag was tien dagen geleden, maar vandaag is dan het feest. Vi's eerste verjaardagsfeest, want verjaardagen, daar doen ze in Thailand niet aan.

Was ook de reactie van haar vader toen ze vertelde dat ze een verjaardagsfeestje gaf: "Waar is dat goed voor?"

Maar goed, alle nooit gehouden kinderfeestjes komen nu aan de oppervlakte en dus is het huis versierd met slingers en ballonnen en komen er over een paar uur meer mensen dan er ooit hier in huis tegelijkertijd geweest zijn. Eens kijken wat dat gaat opleveren.

Op het werk is er maandag een feest van een heel andere orde. Er moet iets aan de waterleiding worden gedaan en dus is er vanaf 07:00 tot 14:00 geen water voor het koffieapparaat en toiletten. Dat gaat nog leuk worden.

Waar ik maandag werk? Bij de drinkwaterleiding!! Persoonlijk zou ik dan zeggen dat we uit solidariteit met de collega's het werk dit weekend wel doen. Maar blijkbaar zit die solidariteit niet zo heel diep.

DSB

De missie was duidelijk.

DSB Bank is een onafhankelijke bank en wil de beste consumentenbank van Nederland zijn door de klant eenvoudige financiële producten aan te bieden tegen de meest aantrekkelijke tarieven.

Alleen is het soms wat lastig om in je missie te volharden.

Vroeger vielen in oktober de blaadjes, tegenwoordig de banken. Met dat verschil dat ik het nu van dichtbij kon meemaken en ik vorig jaar het "toevallig" hoorden tijdens een nieuwsuitzending op tv.

Er zal de komende dagen nog wel het nodige komen bovendrijven, maar er zijn toch een aantal zaken die me heel erg opgevallen zijn.

Allereerst de discussie die losbarstte over de vraag of DSB onjuist had gehandeld met het verstrekken van hypotheken. Als je de verhalen hoort is dat zo, maar het aansmeren van allerlei extra dingen is iets waar andere banken ook niet vies van zijn. En het is ook nog altijd zo dat je als klant zelf je handtekening zet. Ik hoorde soms verhalen waarvan je op je klompen kon aanvoelen dat mensen zich in een financieel wespennest staken.

Is dat de schuld van DSB? Ja. Maar net zozeer van de mensen die het geld in ontvangst namen. Wat ze ermee gedaan hadden? Een tv gekocht en op vakantie gegaan. En daarna gaan klagen over de bank die je het geld verstrekt heeft. Je moet het maar durven.

Vervolgens de haantjesstrijd tussen 2 partijen die zeiden op te komen voor de belangen van gedupeerde, maar volgens mij alleen voor zichzelf opkwamen en -komen. Met als hoogtepunt de opmerking van Lakeman dat mensen hun geld maar op moesten gaan nemen.

Een oproep die enkel bedoeld was om DSB op de rand van het faillissement te krijgen in de hoop zo meer geld voor "zijn gedupeerden" los te krijgen. Een zeer verwerpelijk iets om te doen en ik hoop dan ook van harte dat deze bankcrash als een boemerang terugslaat in het gezicht van Lakeman. De website voor de afrekening is al in de lucht. Ik wens ze veel succes.

Verder komt ook De Nederlandse Bank weer flink geschonden uit de strijd. Als toezichthouder kun je misschien niet alles voorkomen, maar je kunt wel proberen te sturen. Dat lieten ze bij de crisis van vorig jaar na, nu is het niet veel beter. Met een Europese Centrale Bank en een Nederlandse Bank die keer op keer zijn taken verwaarloosd, kun je je afvragen waarom we die DNB nog handhaven.

Tot slot natuurlijk minister Bos. De man die een jaar geleden gul onze portemonnee trok en met veel van onze euro's de titel "man van het jaar" kocht. Dit jaar deed hij dat niet. Wellicht omdat hij geen AZ fan is, omdat hij Scheringa niet mocht of het niet aandurfde om weer zoveel geld uit te geven. De DSB was geen systeembank en dus was laten omvallen niet zo erg.

En de moraal van dit verhaal? Uit wat ik tot nu allemaal gehoord heb heeft de DSB zich niet aan de regeltjes gehouden en heeft de DNB geen goed toezicht gehouden. Maar ik krijg de indruk dat DSB niet zodanig in financiële nood verkeerde dat het tot een faillissement had moeten leiden (is het ook nog niet, maar het gaat er veel op lijken).

Best angstig waartoe de oproep van een sluwe egoïst kan leiden. Misschien goed voor "zijn gedupeerden", maar veel mensen kunnen niet bij hun (spaar)geld en zijn misschien delen ervan kwijt. En het personeel van DSB is zijn baan zeker kwijt, maar daar lijkt vrijwel niemand zich druk om te maken.

Maar ik voorspel dat er over de rol van DNB en het ministerie van financiën, binnenkort nog wel een beerput opengaat. Net als over de rol van vele VVD'ers binnen deze bank. Met name Gerrit Zalm gaat hier nog een zware dobber aan krijgen. En wat te denken van de Leeuwardense VVD'er die zondagavond al wist dat er iets ging gebeuren en dat via Twitter "lekte"?

Bouwplaat

De herfst is begonnen en dan is het ook mooi tijd voor goede voornemens. Ik ben van plan om wat minder vaak achter de computer te zitten, meer te gaan sporten en vooral ook: met mijn bouwplaat beginnen.

Gedurende de bouw van de Indonesische korvetten door Amels Naval Shipyards in Vlissingen, zijn bouwplaten uitgegeven. Ik heb er ook eentje en ben vast van plan hem te gaan bouwen.

Ik heb de keuze uit alle 4 de schepen, maar ik weet nog niet welke het gaat worden.

De schepen zijn genoemd naar Indonesische helden en 3 ervan waren zeer anti-Nederlands: Diponegoro, Hasanudin en Frans Kaisiepo. Alleen Iskandar Muda heeft zich rustig gehouden. Tegen ons dan tenminste. Deze sultan was verder geen lieverdje en de Portugezen in zijn tijd hebben menig robbertje met hem gevochten.

Ik heb vroeger ook wel wat bouwplaten gemaakt (al heb ik er maar weinig helemaal afgemaakt, bedenk ik me nu), dus ik heb wat ervaring. Ben ook al stevig karton aan het sparen geweest en eigenlijk heeft Vi me subtiel laten weten dat ik of dat karton moet weggooien, of het moet gaan gebruiken.

Tja, dan moeten we maar eens aan de slag. Ik hou u op de hoogte.

สุขสันต์วันเกิด

Als die monnik iets meer dan een jaar geleden geen roet in het eten had gegooid, had ik vandaag zowel de verjaardag van mijn vrouw, als mijn trouwdag kunnen vieren.

Maar goed, dinsdag 7 oktober 2008 was volgens de plaatselijke "yellow man" geen goede dag en dus is het wat viering betreft een tweetrapsraket geworden.

Vandaag dus de verjaardag van mijn vrouw en morgen onze trouwdag. Eigenlijk ook weer niet, want volgens de burgerlijke stand (en ons trouwboek) zijn we op 27 oktober getrouwd, maar waarom volgens de regeltjes leven?.

Maar eerst de verjaardag en daarom een drievoudig:

Boven of onder de knie?

Een boerenwijsheid zegt dat hoe beter het met de economie gaat, hoe korter de rokjes zijn.

In dat geval is het weinig hoopgevend dat de KLM juist nu overgaat op een nieuw uniform waarbij er naast een rok ook een keuze is voor een broek. Bij het vrouwelijke cabinepersoneel. De 'mannen' onder de stewardessen en pursers hebben hopelijk geen keuze uit een rok.

Dan ziet de Chinese economie er stukken hoopgevender uit. Bij de militaire parade van afgelopen week, trokken fleurig geklede eenheden van vrouwelijke militairen voorbij aan de camera's. Mét een korte rok.


Alleen welk wapen of dienstvak nu roze pakjes, witte baretten en dito laarzen en handschoenen als standaarduitrusting heeft is me nog niet helemaal duidelijk.

(De vraag stellen is hem beantwoorden, het zijn troepen van de militia, gewapende burgers.)

Bang Fai Phaya Nak

Het is weer bijna volle maan. En na 3 volle maanperioden is de Vassa voorbij. Een periode van 3 maanden "regenretraite" waarin monniken zoveel mogelijk het reizen moeten zien te vermijden.

Zoals zoveel dingen in het Boeddhisme ook hier weer een praktische reden. De Vassa valt in de regenperiode waarin de rijst moet groeien en veel dieren nakomelingen krijgen. Door te voorkomen dat die monniken overal gaan rondscharrelen, voorkom je schade aan de gewassen en de jonge dieren.

In de Nong Khai provincie is er op het eind van de Vassa nog iets bijzonders te beleven. Alleen rond die volle maan vindt er in de Mekong rivier een mysterieus proces plaats waarbij lichtgevende ballen uit het water de lucht in vliegen: de Naga Fireballs of Bang Fai Phaya Nak

Een verschijnsel waar nog steeds geen verklaring voor is gevonden. Er wordt gedacht aan moerasgassen die gedurende de regenperiode in de modder van de rivier zijn ontstaan en door de extra aantrekkingskracht van de volle maan, uit die modder worden losgerukt.

Het zou kunnen. Ik weet vrijwel zeker dat ik er vorig jaar één heb gezien, maar dat was een dag te vroeg. Kijk maar eens op de volgende video. Die fireballs zelf zijn nauwelijks te zien, maar het enthousiasme van de bezoekers is er niet minder om.

Niet ieder licht is trouwens een fireball. Die halfgare communisten van d'n overkant (Laos) schieten veel vuurpijlen af die verdomd echt lijken. En ook de grenspolitie daar schijnt zich nogwel eens met tracer munitie in de strijd te mengen.

En morgen, 4 oktober 2009, is het weer zover. Of er veel fire balls te zien zullen zijn is nog maar de vraag, al doen ze in Thailand moeite om te zeggen dat het statistisch gezien een goed jaar moet worden.

Alles om de toeschouwer maar naar de Mekong te krijgen. De horeca in Nong Khai doet goede zaken. Prijzen van kamers gaan drie, vier over de kop. Alles zit vol, kermissen bezetten elk vrij plekje bij tempels en scholen, kortom, vet verdienen voor iedereen.

Ik heb het vorig jaar meegemaakt en hoewel ik maar weinig fireballs heb gezien, is het toch de moeite waard. De hele dag leeft iedereen echt toe naar de avond. De dorpelingen maken bootjes en zetten die bij de ingang van hun huis en zodra het donker is zoekt iedereen een plekje aan de oever van de Mekong.

Ik heb minimaal 1 lezer van dit weblog waarvan ik weet dat die morgenavond ook aan de oever staat en ik wens hem veel fireballs toe. Hopelijk met een foto of een film.

Oh ja, over Naga vertel ik nog wel eens.

Tandarts

Vandaag naar de tandarts geweest voor controle en het resultaat was niet slecht. Wat tandsteen en één gaatje. Dat gaatje zit onder een oude vulling, dus daar moet ik nog even voor terugkomen.

Voor de rest zag het er prima uit, net als het tandvlees dat overal sterk is. Op de röntgenfoto niets te zien. Kortom, een complimentje van de tandarts. Ook mijn mondhygiëne was perfect in orde volgens hem.

Ik durf te wedden dat u zich al lezend afvraagt wat dit nu voor iets belangrijks is. Iedereen gaat toch twee keer per jaar naar de tandarts en het is logisch dat het in een half jaar niet plots een puinhoop in je mond kan worden.

Dat klopt, en daar zit hem ook gelijk de kneep. Dit was een nieuwe tandarts. Die had ik nodig nadat ik de oude tandarts een paar keer had afgebeld en ik er bij een volgende poging om een afspraak te maken achterkwam dat hij me gewoon uit het patiëntenbestand had gegooid.

En dat was, pak 'm beet, ergens in 1998. Sinds die tijd nooit meer op controle geweest. Wel een keer met kiespijn wakker geworden, waarna later die middag een kies verwijderd moest worden. Dat was in 2003 en ik schreef daar iets over op de voorloper van dit weblog.

Wel een paar keer op zoek geweest naar een nieuwe tandarts, maar die zaten allemaal vol en namen geen patiënten meer aan. En zo verslofte het allemaal een beetje. Tot Vi van de kaakchirurg te horen kreeg dat er een gaatje zat en naar de tandarts moest. Toen moest ik er ook maar aan geloven.

En hoewel ik geen klachten had, kneep ik hem wel een beetje. Toen het bij de eerste de beste kies dan ook gelijk raak was, dacht ik van "Daar gaan we met de renovatie". Maar het bleef bij dat ene gat en tandsteenverwijderen. Vanaf nu zal ik me maar braaf aan de 2 x per jaar gaan houden.

Overigens had Vi, naast het al bekende gat, geen andere gaten. Toch moet ook zij terugkomen omdat de wond van de verstandskies nog niet helemaal genezen is en de tandarts niet het risico durfde te nemen dat er iets van de vulling in terecht zou komen.

ClinicClown

Twee weken geleden met de zaak op "Golf Clinic" geweest in Zoetermeer. Een heel stel ClinicClowns bij elkaar. Ik ben wat laat met een stukje erover omdat ik nog even op de foto's wilde wachten.

Die heb ik nu en ik moet zeggen... die gaat u niet te zien krijgen.

Het was voor mij de eerste keer dat ik zo'n stickclub in mijn handen had en ik moet zeggen dat het geen onverdeeld succes was. Kan niet zeggen dat ik volgens mij talent heb en ik geloof ook niet dat ik dat zo heel erg vind. Achteraf wel een lekkere BBQ gehad in de kantine het clubhuis.

Ik zie me best nog wel eens een Clinic doen, maar niet te vaak. Voorlopig kan ik er wel weer een jaar of drie tegen denk ik.

Overigens vroegen ik me af waarom bijna al die gasten met één handschoentje rondlopen. Als je goed bent schijn je 19 holes in ongeveer 19x3 beurten af te kunnen werken. Dat is toch niet zo'n vreselijke belasting dat je er blaren van gaat krijgen.

Je zult er ongetwijfeld een betere grip door krijgen, maar dat lijkt me dan typisch iets voor mensen die op een hoog niveau spelen. Niet van die amateurs zoals die rondliepen op de baan waar wij waren. Ach ja....

Nog belachelijker is het hoe ze na afloop die handschoen dragen. Quasi nonchalant hangt hij dan uit de kontzak. Ik heb wel eens iets gelezen dat dat een soort dresscode voor homo's was, dus wie weet.

(Advertentie)

Hoe krijg je Hollanders aan de typisch Japanse Sushi?

Je begint een zaak, vraagt een vast bedrag en maakt de belofte dat je klanten in 2,5 uur tijd zoveel mogen eten als ze willen.

Ik was zaterdag wat laat thuis en dus besloten we om maar uit eten te gaan. We belanden in Rotterdam om wat te gaan happen in de Witte de Withstraat, maar sloegen vanuit de parkeergarage eerst nog even linksaf. En daar lag Shabu Shabu.

We hadden niet gereserveerd, maar er waren nog wat plekjes vrij dus we konden aanschuiven.

Even in het kort het Concept. Je vult aan tafel je bestellijst in. Per persoon mag je 5 items per ronde bestellen. En dat zo vaak je kunt gedurende de 2,5 uur dat je in de zaak bent. Opnieuw bestellen mag pas als je vorige bestelling op is en wat je niet opeet moet je extra betalen.

Ik ben zelf niet zo van de sushi, maar er is ook voldoende keuze uit vlees en andere zaken. Kortom, een perfecte zaak voor een lekker diner.

Vragen? Geen vragen.

Maar u vroeg het toch?

Voor wie gisteravond en vandaag last had van de afsluiting van de Hubertustunnel in Den Haag. Dank u, het was geen probleem. We doen het graag nog een keer.

Vandaag dus weer gewerkt en voornamelijk de software getest die vrijdagavond geladen was.

Eén van de testen betrof het luidsprekersysteem. Er deden verhalen de ronde dat het niet goed zou werken, dus dat moet dan even getest worden. Het systeem is bedoeld om mensen in een volle tunnel, met draaiende motoren en ventilatoren, toe te kunnen spreken en is dus fors van volume.

Om nu te voorkomen dat de operator bij elke gelegenheid ter plekke een tekst moet verzinnen, zijn een aantal van de meest voorkomende boodschappen ingesproken door een oud-collega van ons. Haar naam is Bea en ze klinkt ook precies als die andere Bea, maar dat terzijde.

Er zijn boodschappen om te waarschuwen voor spookrijders, om fietsers uit de tunnel te jagen, om het advies te geven te vluchten en meer van die dingen.

Een andere boodschap luidt ongeveer als volgt: "Dit is de controlekamer. Kan iemand een telefoon opnemen? Telefoons vindt u in de rode kasten aan de muur". Dat zijn de zogenaamde hulppostkasten die in elke tunnel te vinden zijn. In die kast een poederblusser, brandslang op haspel en een intercomtelefoon.

Dus vanmiddag galmde de oproep van Bea regelmatig door de tunnel en uit onze ooghoeken zagen we op de camerabeelden een vrouw oversteken. Ze liep op een plek waar ze niet hoorde, maar veroorzaakte ook geen gevaarlijke situatie, dus we lieten haar maar even gaan. Spoedig was ze weer uit beeld.

Tot we plots een intercomoproep kregen en de camerabeelden schakelden naar de vrouw die een hulppostkast bij de ingang van de tunnel had opengetrokken. "Met de controlekamer, met Peter. Wat kan ik voor u doen?" vroeg ik netjes. Je weet immers nooit.

"Nou, de vraag is wat ik voor u kan doen, want ik was hier aan het fietsen en hoorde iemand vragen of ik de telefoon kon opnemen". We barstten met z'n allen in lachen uit en mevrouw reageerde gepikeerd "nou, het is nogal grappig geloof ik, maar u vroeg het toch?".

Toen toch maar even uitgelegd dat we aan het testen waren, dat de oproepen voor onze collega's bedoeld waren en dat we het heel vriendelijk vonden dat ze de oproep zo serieus had genomen.

Bizar nieuws

Bizar nieuws vanuit Spanje, waar Transavia piloot Julio Poch op zijn pre-pensioen vlucht werd opgepakt vanwege misdaden tegen de menselijkheid.

Wat de schoonpa van Wim-Lex wel lukte, heeft Julio niet voor elkaar gekregen: wegkomen met zijn misdaden.

Tegen al die duizenden Nederlanders die in het verleden met Poch vlogen en steen en been klaagden over het "veevervoer bij Transavia" zeg ik dat ze nog blij mogen zijn dat Poch ze op een normale manier liet landen.

Bizar is nog wel dat zijn collega's nu vertellen dat Julio nooit een geheim van zijn verleden maakte en daar openlijk over vertelde. Geeft ook gelijk aan uit welk hout die Transavia collega's zijn gesneden. ***UPDATE***: het schijnt dat zijn collega's hem hebben aangegeven.

Bizar nieuws ook uit de showbiz wereld. Zelden zoveel nieuws op de radio gehoord over een bedrijf dat failliet ging. En een grootaandeelhouder die dan jankend een persconferentie geeft. Dacht dat zoiets alleen in Japan mogelijk was.

Dat hij niet kon acteren wist heel Nederland al, dat hij een slecht ondernemer is, is nu ook bekend.

Bizar is dat zijn collega's nu een benefietconcert gaan organiseren om een ander concert mogelijk te maken, maar daarbij wel moeten zien te voorkomen dat het geld dat daarmee wordt opgehaald in het bedrijf terechtkomt, want dan gaan de schuldeisers er mee aan de haal. Dit riekt naar fraude als je het mij vraagt.

Hyves 5 jaar

Vandaag bestaat Hyves op de kop af vijf jaar.

Ik hebhad ook een Hyves pagina, ooit aangemaakt omdat ik ook wel wilde weten wat dat nou precies inhield. Heb er een avond aan besteed om hem te vullen en een avond om hem een keer aan te passen. Verder doe ik er drie keer niets mee.

Ik heb een bescheiden aantal "Hyves vrienden", maar dat waren allemaal mensen die ik al kende voordat ik aan Hyves begon. Mijn contact met hen is er niet beter op geworden, eerder slechter.

Daarnaast vind ik het absurd dat Hyves me wel een mailtje stuurt als er een boodschap is, maar dat ik dan eerst naar m'n eigen pagina moet, vervolgens in moet loggen en dan pas kan lezen wat er is geschreven. Puur het genereren van dataverkeer dus. Zo kunnen ze makkelijk roepen dat 16% van de internetpagina's die een Nederlander bekijkt, een Hyves-pagina is.

En als je een berichtje hebt, is het meestal ook nog van iemand die meteen maar iedereen uit zijn "Hyveskring" tegelijk een mailtje stuurt, want die optie is lekker makkelijk in Hyves.

Tot slot staat Hyves niet op zich. Je hebt ook nog Facebook, My Space, LinkedIn en nog veel meer. LinkedIn vind ik wel leuk omdat ik daar regelmatig werkgerelateerde informatie van mensen vandaan kan halen.

Waarom nu een stukje over Hyves als ik zo duidelijk geen fan ben van die site? Omdat ik toen ik vanmiddag hoorde dat Hyves 5 jaar bestond, ik meteen dacht "een mooie gelegenheid om die site op zwart te zetten".

Niet zozeer vanwege alles wat ik hiervoor heb geschreven, maar vooral omdat ik het beu ben om steeds overal van alles aan te passen. Informatie moet volledig zijn, anders kun je het maar beter achterwege laten. En omdat Hyves en Facebook mijn slechtst onderhouden sites zijn, gooi ik die vandaag ceremonieel op zwart. Ik vind LinkedIn wel genoeg. Over Plaxo moet ik nog even nadenken.

***UPDATE***
Dat was nog even zoeken want een simpele "delete" knop was teveel werk waarschijnlijk. Maar dankzij Google vond ik hier het antwoord.

Vissen en appels

Afgelopen weekend weer eens in Zeeland doorgebracht. En we vielen met onze neus in de boter, in Vlissingen werd zaterdag de Dag van de Zeeuwse visserij gehouden.

In de vismijn stonden allerlei kramen waar (soms gratis) eten te vinden was en ook veel bedrijven die innovatieve zaken toonden of gewoon vis afkomstig uit de Noordzee.

Vis en Vi is een goede combinatie en ze had het dan ook zeer naar haar zin. Zowel bij de gratis oesters en kokkels, maar ook bij de demonstratie platvisfileren.

Ook het "Hornet pelle" vond ze interessant, het zelf doen lukte nog niet helemaal. En de snelheid waarmee deze vrouw uut Erremuje lag te hoog om het goed te bekijken.

Tuurlijk waren er ook nog wat schepen van dichtbij te bekijken, maar die liggen er eigenlijk altijd wel.

Daarna nog even doorgereden naar een boomgaard waar je zelf je appels kon plukken. Op zich wel leuk om een keer te doen en de prijs was zeker niet te veel (70 cent/kg), alleen moet ik de komende weken wel veel appels eten.


En begonnen we het weekend met vis, de afsluitende haring smaakte ook prima bij de dames Stroo.