Chello, wat maak je me nou?

Ik heb net een vriendelijke dame van Chello aan de lijn gehad en het verhaal is nog mooier dan ik dacht. De automatische incasso's zijn niet doorgegaan omdat Chello mijn bankrekeningnummer niet kent. Volgens die vriendelijke dame kwam dat omdat ik dat niet tijdig heb doorgegeven en ik voordien altijd mijn bankrekeningnummer zelf invulde op de acceptgiro.

Pardon? Ik heb nog nooit via een acceptgiro betaald en betaal al zo'n 4 jaar via een automatische incasso en inderdaad, ze kon terugvinden dat de factuur van augustus nog gewoon via automatische incasso was betaald. Ze kon zelfs het bankrekeningnummer terugvinden.

Hoe m'n rekeningnummer is verdwenen kon ze niet vertellen. Wel dat ik een apart formulier moet invullen om het weer automatisch te laten verlopen. Want zomaar aanpassen, dat mag niet. Zelfs niet als ze het voor hun neus in de computer hebben staan. Grrrrrrr.

Dus vanavond kan ik bij het GWK een spoedbetaling doen, dan is met een beetje mazzel mijn verbinding morgen weer in de lucht. En kan ik gelijk eens wat gaan shoppen bij andere aanbieders, want dit kost me teveel frustraties en geld.

Niet alleen komen de kosten van de spoedbetaling erbij, ook de aanmaningskosten die op de online factuur stonden, die ik dus nooit eerder gezien heb. Nou ja, kan ik vanavond beginnen met de foto's te bekijken... hopelijk gaat dat wel goed.

Maar er is nog meer internet ellende. Mijn werkgever Ordina is de hele ict infrastructuur aan het veranderen. En gisteravond is de webmailserver gemigreerd naar een nieuw systeem en uit de lucht gehaald. Ik kan mijn Ordina mail dus ook niet meer uitlezen en heb geen flauw idee waar ik dat wel kan doen. Waarschijnlijk ligt die info tussen de post van de afgelopen dagen, die ik dus nog niet heb doorgelezen.

Leve de vooruitgang!!

Wat kleine probleempjes

Ruim 24 uur terug in het land en ik heb wat last van een geestelijke jet-lag. Ik ben weer beland in de stress van de Westerse wereld, terwijl ik eigenlijk nog helemaal in "Africa-mode" sta.

Er zijn wat probleempjes die het plaatsen van foto's tegenhouden.

Allereerst heb ik de hele vakantie vreselijk goed op m'n spullen gelet. Maar uitgerekend toen ik bijna thuis was, heb ik m'n camera in de auto van m'n collega laten liggen. Zijn vader woont in Spijkenisse en komt woensdag bij hem op bezoek, dus de planning is nu dat ik woensdagavond m'n camera kan gaan ophalen.

Daarnaast m'n Chello verbinding. Ik had gisteren nog steeds geen verbinding, weer gebeld, weer de reactie dat er netwerkproblemen waren. Op mijn opmerking dat het wel lang duurde, gingen ze nog even kijken en bleek dat er een ander probleem was.

Chello is onlangs overgestapt op een andere manier van factureren en nu blijkt dat je online je factuur moet accepteren, voordat hij geincasseerd wordt. Uiteraard heb ik dat nooit gedaan omdat ik er vanuit ging dat alles gewoon via de automatische incasso zou blijven gaan.

Voor ik naar Tanzania ging had ik nog wel iets geprobeerd maar werd tegengehouden omdat ik geen password had. Heb ik aangevraagd en ik kreeg een dag voor vertrek het password binnen. Maar toen was alles gesloten en kon ik niets accepteren. Volgens de tekst omdat ik een nieuw password had aangevraagd en daarom alles geblokkeerd was. Ik dacht dat het wel zou loslopen.... niet dus.

Morgenochtend dus maar even Chello bellen en kijken hoe we dit weer zo snel mogelijk kunnen oplossen. Ik zag gisteren een reclame van Wanadoo voor bijna de helft van het geld dat ik nu kwijt ben..... hmmmmmm toch maar eens verder gaan kijken. Nu is dit natuurlijk wel een beetje m'n eigen schuld, maar toch.

Allemaal nog heel even geduld dus, die foto's gaan echt komen.

Kijk anders eens even op www.mvo.ordina.nl/kilimanjaro, daar staan wat foto's.

Terug naar Nairobi

Het einde komt -helaas- bijna in zicht. Om er nog zoveel mogelijk van te genieten staan we vroeg op om de zonsopkomst boven de Ngorongoro krater te bekijken. Fascinerend beeld, een zon die vrijwel recht omhoog gaat. Het voordeel van dicht bij de evenaar te zitten.

Daarna weer vroeg weg om een nieuwe tocht in de krater te maken. Allereerst gaan we flamingo's bekijken, maar onderweg komen we een jachtluipaard tegen. Weliswaar heel in de verte, maar met de verrekijker toch duidelijk te herkennen. En zo hebben we onze Big Five te pakken. Hoewel, niet helemaal volgens de regels. Want een luipaard is geen jachtluipaard dus theoretisch hebben we ze nog niet gezien. Maar voor ons is het genoeg.

Nadat de flamingo's ons een schitterend schouwspel hebben bezorgd, trekken we verder en zien we een roedel hyena's een kudde zebra's passeren. De zebra's zijn uitermate op hun hoede, maar zo te zien hebben de hyena's net een flinke strijd achter de rug. Een aantal loopt mank en sommige zitten onder het bloed. Misschien probeerden zij een hapje mee te eten van de buffel die we gisteren zagen?

Als we bijna het park uitgaan, "botsen" we op een neushoorn. Hij geeft ons een perfect plaatje en stil van wat we gezien hebben gaan we terug naar het kamp.

Vandaar trekken we met de jeeps richting Arusha, waar we overstappen in een bus die ons naar Nairobi gaat brengen. Bij de grens maken we onze Tanzaniaans shillingen op en moeten bijna rennen voor opdringerige verkoopsters. Een armband en je leven voor 1000 Shilling (ongeveer 1 US$) is geen slechte deal.

Tegen de avond komen we aan op het vliegveld van Nairobi waar we wachten op vlucht BA065 die ons terug gaat brengen naar Londen. Dat we aankomen is trouwens nog een hele prestatie, want is een safari een uitdaging, deelnemen aan het verkeer in Tanzania / Kenia ook. Vooral in het donker zit je vaak te denken dat niets een ongeluk nog kan vermijden. En toch lukt het elke keer weer.

In de toiletten kloppen we het ergste stof van onze kleren, trekken wat verschoning aan en gaan een hapje eten. Het is nu toch echt voorbij en dat besef maakt ons niet echt gelukkig.

De meegereisde systeembeheerder maakt van de gelegenheid gebruik om de laatste foto's te backuppen. Iedere digitale camera is iedere dag leeggehaald en het idee werd geboren om alle foto's op een cd te zetten. Na een dag moest dit vanwege de omvang al worden bijgesteld tot een dvd en de laatste dag wordt duidelijk dat het een 2-pack moet worden. Met zo'n 7000 foto's in totaal is er genoeg om later terug te kijken.

Van een mug.....

....een olifant maken, dat kunnen ze in Tanzania goed. Aan het eind van dit verhaal zal het wel duidelijk worden wat ik hiermee bedoel.

Na een warme nacht, met de Nederlandse sneeuw in gedachten, is het vroeg opstaan voor een lekker ontbijtje voor de tent. Daarna is het snel spullen inpakken zodat ze kunnen beginnen met het opruimen van het kamp zodra wij Lake Manyara aan het bekijken zijn. Stipt om 07:00 uur rijden 3 jeeps van de kampeerplaats af voor de korte tocht naar Lake Manyara.

Wat we daar te zien krijgt overtreft echt alle verwachtingen. Bavianen, olifanten, giraffen, buffels, nijlpaarden..... van alles trekt aan ons oog voorbij en we weten vaak niet waar we naar moeten kijken. Beseffend dat grote delen van Afrika er vroeger zo uitgezien moeten hebben, kunnen we alleen maar concluderen dat we er als mensheid een aardige puinhoop van hebben gemaakt.

De tocht van 3 uur lijkt een kwartiertje te duren en we maken allemaal heel veel foto's. Ik besluit om een soort fotoboek te gaan maken als ik thuisben, de url volgt nog wel. Vervolgens gaan we terug naar het kamp om alle spullen op te laden en we vertrekken richting Ngorongoro krater, een goed uurtje verderop.

Na een flinke klim komen we aan bij de camping op de rand van de krater, met een fraai uitzicht over de krater. De krater zelf heeft een doorsnede van ongeveer 20 km en schijnt een overdaad aan dieren te herbergen. Maar vanaf de rand lijkt het onvoorstelbaar dat er dieren in rondlopen, er is vrijwel niets te zien. Als we ook nog een flinke regenbui in de krater zien, stappen we met het grootste voorbehoud in de jeeps en beginnen we de afdaling.

Dat voorbehoud raken we snel kwijt. Want op de bodem blijkt dus echt van alles rond te lopen. Kuddes zebra's, olifanten, buffels, impala's, Thomson gazelles, jakhalzen, hyena's, enz. Als het na een tijdje ook nog ophoudt met regenen, wordt het alleen nog maar mooier. Van een flinke afstand zien we zelfs een aantal leeuwen en een zwarte neushoorn. Ze zijn ver weg, net te herkennen op de foto, maar we hebben ze gezien.

Vervolgens rijden we langs een bosje bij het water, we gaan de bocht om en stuiten op 4 leeuwen die net een buffel hebben verschalkt en alvast aan de maaltijd zijn begonnen. Aan de vele bloedplassen met nog niet geronnen bloed te zien, heeft de "kill" niet al te lang daarvoor plaatsgevonden. En zo zijn we van een afstand van nog geen 10 meter getuige van het openscheuren van een buffel. Het geluid gaat je door merg en been en als een leeuw de darmen van de buffel te pakken heeft gekregen en door er aan te trekken de hele buffel verplaats, krijgen we een goede indruk van de kracht van de leeuwen.

De beesten zelf trekken zich niet teveel van ons aan. Eentje is lichtelijk geinteresseerd en loopt vlak langs de jeep, maar gaat lekker likken van één van de plassen bloed. Een half uurtje en heel veel foto's later houden we het voor gezien en rijden verder. Het valt ons op dat de jeep een vreemd lawaai maakt en als na een paar meter een wiel volledig afbreekt is dat ook duidelijk. En dus moeten we allemaal uitstappen terwijl de jeep wordt gerepareerd. Fijn gevoel hoor, als je op de weg staat, omgeven door grasland met overal schedels en andere botten. Gelukkig hebben de leeuwen net gegeten, daar hoeven we dus niet teveel van te verwachten.

Terug in het kamp hebben we genoeg om over na te praten. En gelukkig kunnen we dat doen zonder al te veel muggen, want daarvoor zitten we waarschijnlijk te hoog en is het te koud. Maar als we zitten te eten komt een bewaker vertellen dat er een olifant door het kamp loopt. We kijken naar buiten en zien in de schemering helemaal niets, alleen een gebouwtje. Tot er een staart aan blijkt te zitten. Een knoepert van een olifant staat te drinken uit de watervoorziening. Het blijkt de huisolifant te zijn die iedere dag even langskomt. Het is allemaal "no problem", want hij weet precies waar hij wel en niet kan lopen, er is nog nooit een tent ook maar licht beschadigd. Een hele geruststelling.

Even later wordt een tent tegen de grond gewerkt door een paar bush pigs, die dit regelmatig schijnen te doen. Het lijkt een interessante nacht te worden onder een werkelijk schitterende sterrenhemel. Maar afgezien van een autoalarm om 2 uur 's-nachts, blijft het verder rustig. Al blijkt de volgende ochtend de tent die eerder tegen de grond werd gewerkt, opnieuw tegen de vlakte te liggen. De daders zijn en blijven onbekend.

De eindpresentatie.

Gisteravond nog flink zitten doorwerken als voorbereiding op de eindpresentatie en nog wat zaken die voor KCU en KDCU moesten worden gedaan. We hebben een strak schema omdat om 10:00 uur de eindpresentatie moet beginnen en we uiterlijk om 13:00 in het hotel moeten zijn om aan het safari gedeelte te beginnen.

Dus om 8:30 spoed ik me naar KCU om een aangepaste versie van de Excel sheets te installeren, daarna is het door naar KDCU waar ik een afspraak met Elizabeth heb. Gisteren heb ik met Robin nog even naar de spreadsheets gekeken en we hebben wel iets kunnen verbeteren, maar niet echt schokkend en ik vraag me dan ook af of ik veel te bieden heb. En aan haar reactie te zien had ik gelijk, ik krijg niet de indruk dat het nieuwe template gebruikt zal gaan worden.

Toch wil ik er nog achter zien te komen waarom ze zo geïnteresseerd was in het kopieren van Excel naar Word en andersom. Dus ik vraag of ze nog weet hoe ze dat moet doen. Ze zegt van wel, maar wil het graag nog een keer proberen met mij erbij. Nou, da's geen probleem, dus ze kiest een sheet en kopieert het naar Word. Gaat helemaal goed, ze heeft het goed opgenomen. Maar ze heeft weer wel een een bepaalde file genomen, die echter nogal groot is en dus in Word voorbij de kantlijnen komt.

Ik probeer nog iets met het aanpassen van de kantlijnen, maar echt helpen doet het niet. Tot ik opeens bedenk dat dit wel eens de bron van haar vraag kan zijn. En inderdaad, ze moet iedere maand 1 A4'tje opsturen naar het hoofdkantoor en de Excel sheet is te groot, dus moet ze het over typen. Eindelijk gevonden waar ik naar op zoek was.

Ik laat haar in Excel naar afdrukvoorbeeld gaan, naar Setup, laat de orientatie aanpassen van landscape naar portrait en laat aanvinken dat alles moet worden verkleind zodat het op 1 scherm past. Ze klikt op OK en aan haar reactie te zien is het precies wat ze zocht. Ze print het uit en is heel tevreden. Om er zeker van te zijn dat ze het weet, wil ze het nog een keer proberen, nu met een andere maand. Ook dit levert het gewenste resultaat op. En met nog 10 minuten te gaan, heb ik dan eindelijk iets gevonden waar ik haar echt mee geholpen heb. Met een gerust hart loop ik terug naar het KNCU gebouw en ben nog net op tijd terug voor de eindpresentatie.

De eindpresentatie zelf verloopt soepeltjes, met veel lovende woorden en veel applaus. Vooral de mededeling dat er 5 laptops achter zullen blijven valt in goede aarde. Daarna begint het uitdelen van andere zaken en van KNCU krijgen we ieder nog een zak koffie mee.

Vervolgens nog even het gebouw door om iedereen een handje te geven. Hoewel iedereen zich verheugd op de safari, overheerst ook het gevoel dat we nog zoveel hadden kunnen doen en we eigenlijk nog wel wat langer zouden moeten blijven, maar om iets voor eenen vertrekken we dan toch richting hotel.

Daar staan al twee jeeps klaar om ons naar Lake Manyara te brengen. De derde jeep met alle kampeer- en kookspullen is die kant al op. Nadat alle bagage op de jeeps geladen is beginnen we aan de trip die ons tegen de schemering bij Lake Manyara brengt. Onderweg zijn we nog een giraffe tegengekomen die langs de weg stond. Uiteraard wilden we allemaal uitstappen om foto's te schieten, niet echt naar de zin van meneer giraf, die op hoge benen omkeert en wegloopt.

Als we de campsite opdraaien zien we een paar luxe tenten staan, met daarvoor een mooi gedekte tafel. Tijdens het avondeten, terwijl we de muggen van ons af moeten slaan, komen de eerste sms'jes binnen die melding doen van sneeuwoverlast in Nederland. Sneeuw, het is met de hitte in Afrika even moeilijk voor te stellen. In de avonduren vermaken we ons nog in de kantine van de camping waar traditionele muziek wordt gemaakt en een dansgroep wat dansjes opvoert.

Morgenochtend is het vroeg dag omdat we voor 07:00 in Lake Manyara moeten zijn. Het wordt voor veel mensen de eerste safari en er heerst een beetje kinderlijke ongeduldigheid in de groep.

Deadline gehaald

Het was even doorwerken, maar om 17:57, 3 minuten voor de deadline hebben we het rapport voor de keuze van het finacieel pakket afgerond. Een flinke dag gehad, maar een mooie afsluiting.

Vanochtend vroeg opgestaan want we zouden om 06:00 uur een wandeling gaan maken. Uiteinelijk stonden we daar met z'n vieren en zijn we, onder begeleiding van een bewaker van het hotel, een wandeling gaan maken.

Echt een schitterende omgeving. Rijstvelden met zilverreigers en marabu's, mooie vergezichten en boeren op weg naar het werk. En schoolkindern, heel veel schoolkinderen. Gelukkig gaan hier veel kinderen naar school en als je ziet en hoort hoe blij ze daar om zijn, met hun te grote schoenen, oude sokken en trui met gaten, dan moet ik toch even aan de kinderen bij ons denken, die klagen over het nieuwste Nintendo spelletje en beweren dat ze zonder de nieuwe Nike Air Max echt niet verder kunnen leven.

Vanochtend ook nog even de koffieveilig bezocht. Uiteraard stilgezeten, want voor je het weet heb je een batch van 5000 kg koffie gekocht. En zoveel koffie drink ik in m'n leven niet meer op. Daar kwam ik ook Elizabeth weer tegen, ze was aan het werk voor haar coorporatie (KNDC). Die coorporaties zijn verplicht hun koffie naar de veiling te brengen, maar omdat ze ook afspraken met handelaars maken, moeten ze op de markt hun eigen koffie opkopen. Een vreemde constructie, uiteraard in het leven geroepen door een (corrupte) overheid die een koffieboontje wil meepikken.

Ik heb een mooie foto van haar gemaakt en die zal ik zodra ik terugben op m'n weblog zetten.

Vanmiddag ook nog even wat souvenirs ingeslagen. Er zit hier een salesman in onze groep en van hem heb ik afdingen geleerd. Ik zette iets te hoog in, maar toch korting gekregen. Maar voor die prijzen hoef je het eigenlijk niet te doen en als ik dan denk aan die schoolkinderen met kapotte truien, heb ik al weer gelijk spijt.

Morgen de afsluitende presentatie, ik moet nog even bij de KCU en de KDCU langs (inderdaad, bij Elizabeth) en dan vertrekken we om 1 uur. We moeten voor het donker bij Lake Manyara zijn waar onze safari begint. Zondagavond stappen we op het vliegtuig en maandag ben ik terug in het land. En ik begrijp dat het flink is afgekoeld daar. Zal even wennen worden, van de 30 graden hier.

Dus dit is m'n laatste post voor maandag, dan zal ik m'n fotolog helemaal volgooien met foto's en deze weblog bijwerken met de safari. Tot dan, groeten uit Afrika.

Zweten....

In de comments las ik een opmerking of er iets moois aan het bloeien was tussen mij en Elizabeth, nou, vandaag heb ik behoorlijk zitten zweten en werd ik uiteindelijk flink door haar op m'n nummer gezet.

Ik kwam vanmorgen volgens afspraak langs om haar wat Excel zaken te laten zien. Maar ze had een vraagje, ze was een bestand kwijt. En niet een onbelangrijke ook. Ik voelde al wat nattigheid en was bang dat ik het misschien had weggegooid. De hele pc heb ik doorzocht, maar het bestand was niet te vinden.

Terug naar m'n collega wiens USB-stick ik had geleend en gelukkig, daar stond het bestand. In plaats van kopieren had ik het verplaatst. Ik moet trouwens de vrouw van die collega nog even een mailtje sturen om te verklaren dat het goed is dat hij niet altijd alles opruimt.

Dus ik kon opgelucht naar Elizabeth, heb vele malen mijn excuses aangeboden, maar het was, je raadt het al, "no problem". En uiteindelijk heb ik haar toch nog wat zaken kunnen uitleggen. Zoals het kopieren van Excel naar Word en andersom. Op de vraag waarom ze dat wilde kreeg ik "I do not understand", maar na lang doorvragen kwamen er wat papiertjes boven tafel.

Iedere maand zit ze dus een Excel sheet over te tikken in Word, met vrijwel exact dezelfde informatie. Ik heb wat kopietjes meegenomen en ga vanavond nog even iets voor haar in elkaar zetten.

Toen ik wegging vroeg ze terloops of alles weer terugstond. Ja hoor, nu was het mijn beurt om "no problem" te zeggen. Maar zo makkelijk kwam ik er niet vanaf. Ze wilde het zien.

Dus ik opende de Windows verkenner en liet haar de documenten zien, op de juiste plek, met de juiste naam. Maar het was nog niet goed. "Please show me in Excel" was haar volgende vraag. En dat heb ik haar zelf dus maar laten doen.

Elizabeth - Peter: 1 - 0

Vanmiddag ook nog naar een fabriek geweest waar ze het financieel pakket gebruiken dat we aan het onderzoeken zijn. Blijkt dus prima te werken. Die fabriek had het pakket nu 3 jaar en 3 maanden in gebruik. En de eerste 3 (!) jaar hadden ze zowel het pakket gebruikt, als een handmatige boekhouding ernaast.

Het rapport hebben we in ons hoofd bijna af, er moeten alleen nog heel veel stukken getypt worden. En we hebben nog maar 1 dag, vrijdag moet alles gepresenteerd worden. Dat wordt overwerken dus vanavond en morgenochtend vroeg opstaan.

Grote verbazing

Ik heb me vandaag over een aantal zaken verbaasd.

We begonnen vanmorgen met een gesprek met iemand van een andere cooperatie: KCU. Na wat moeite wisten we uit hem te krijgen dat hij eigenlijk heel erg zat te wachten op een Excel sheet om wat werk te doen. Nu werkt hij nog met hele grote kasboeken. Dus dat gaan we vanavond even voor hem in elkaar draaien.

Daarna hadden we een afspraak twee verdiepingen lager, met Elizabeth van KDCU. Elizabeth vervangt haar baas en wordt "overspoeld" door Ordina medewerkers. Probleem is alleen dat Elizabeth niet alleen heel erg aardig is, maar ook vreselijk verlegen. Bovendien is haar Engels niet echt prima. Dus ik probeerde in steenkolen Engels duidelijk te maken dat we haar wilden helpen, of ze hulp met Excel kon gebruiken enz. Maar begrijpen deed ze er niet veel van. "Problems? No, no problems".

Of ze dan misschien kon laten zien wat voor kasboeken ze gebruikte. Dat kon ze wel, dus er kwamen een aantal boeken op tafel. Of ze dat ook in de pc wilde hebben? Nou, dat deed ze al. Goh, kunnen we dat dan misschien zien? Was ook geen enkel probleem.

Dus we liepen naar haar laptop, ze pakte de muis, klikte wat en voor we het wisten stond er een heel gelikte spreadsheet op het scherm. We waren flink verbaasd zoiets aan te treffen. Wie dat gemaakt had vroegen we. Dat had zij gedaan. Goed, die heeft dus geen hulp nodig.

Toch stond ze om 14:00 uur op de stoep voor een Excel cursus die haar blijkbaar beloofd was. Ik ben met haar teruggelopen, heb wat kopietjes van de werkbladen meegenomen en eens doorgekeken. Morgen om 11 uur ga ik terug om haar nog wat wijzer te maken, want ik heb nog wel wat verbeterpuntjes gevonden.

Vervolgens hadden we een afspraak met iemand van de financiele afdeling van KNCU. Hij zou ons wat van het systeem laten zien dat vervangen moet worden. We stapten achter z'n tafel en sloegen achterover. Op het beeldscherm zagen we een programma dat onder MS-DOS draaide. Het was een programma uit 1983. Nog volledig in gebruik. De datum stond op 1985, dus vermoedelijk een flink Millennium probleem.

Bij de uitleg die volgde, raakte ik helemaal het spoor bijster. Dit was een cursus boekhouden voor gevorderden. Gelukkig zat ik er met Robin die allerlei vragen stelde en me vervolgens in het Nederlands even bijpraatte.

Morgen gaan we nog even naar een bedrijf hier in Moshi dat op de referentielijst staat van het pakket dat we aan het onderzoeken zijn. We zullen de gebruikers daar eens flink aan de tand voelen over de implementatie en dergelijke. Dat bespaart ons een hoop werk.

Beestenboel

Even een korte update over de beesten hier. Echt de grote beesten hebben we nog niet gezien, wel geiten, koeien en ezels. En vogels.

Hele mooie vogels hebben ze hier, van grote roofvogels tot fraai gekleurde kleine vogeltjes. En omdat ze hier in Tanzania nog nooit van Domino D-day hebben gehoord, ook veel mussen.

En in al die dagen hier heb ik minder muggen gezien dan ik malariapillen heb geslikt. Ik had die pillen ook kunnen gebruiken om die muggen dood te gooien. Ik slaap trouwens wel braaf onder m'n klamboe.

Kakkerlakken zijn er wel, al heb ik die na de eerste avond niet meer gezien. Toen heb ik er een paar met m'n maat 45 kennis laten maken. Stevige beesten hoor, liepen toch gewoon verder. Toen maar met een papiertje opgepakt en in de wc-pot gegooid, maar ook de schoolslag en borstcrawl was het beest bekend. Na drie keer doorspoelen heb ik hem niet meer teruggezien.

De kop is eraf

Vandaag weer eindelijk eens een "gewone" werkdag. Om 7:45 stond de bus klaar om ons naar het werk te brengen en zowaar, we waren precies op tijd (wat dus inhoudt dat we maar 15 minuten te laat waren).

Samen met Robin, een business controller van Ordina, vorm ik een team dat een selectie voor een financieel pakket moet gaan onderbouwen. De KNCU loopt al een tijd met het idee rond voor een pakket, ze hebben een aantal offertes binnen, hebben eigenlijk ook al een keuze gemaakt, maar hun concrete vraag aan ons is of het pakket voor hun geschikt is.

Dat betekent niet alleen dat we moeten zien te doorgronden wat het pakket allemaal te bieden heeft, maar ook hoe hun financiele processen zijn ingericht. Daarnaast moeten we het netwerk meenemen in onze beschouwingen, beveiligingen en andere technische aspecten. Een hele flinke kluif waar we zeker onze tanden in kunnen gaan zetten.

Offertes aanvragen in Tanzania gaat trouwens wel leuk. Je plaatst een advertentie in een aantal kranten en je verlangt van je leveranciers dat ze 50.000 Tanzaniaanse Shillings bijvoegen. Die ze overigens niet terugkrijgen, ook als hun offerte wordt afgewezen.

En omdat alles hier heel op z'n gemakje gaat, zorg je ervoor dat de advertentie in de krant van vrijdag staat en verlang je de offerte binnen op woensdag, voor 16:00 uur.

Dus vandaag begonnen met het interviewen van de diverse financiele medewerkers van KNCU. De processen beginnen wel duidelijk te worden nu. Ook leuk is dat de plaatselijke politie er een rol inspeelt. Zij verzorgen de bewaking als grote sommen geld van de cooperatie richting boeren gaat en controleren ook of het geld daadwerkelijk wordt overgedragen.

Vorig jaar heeft de groep een aantal laptops achtergelaten, dat lieten ze pas op de laatste dag weten. Vandaag hebben we al drie verklaringen gekregen waarom bepaalde personen ook vooral een laptop moeten hebben. Gelukkig hebben we er een aantal bij die we gaan achterlaten, maar dat hoeven zij voorlopig nog niet te weten.

Zodadelijk eten, daarna een meeting over wat er vandaag is bereikt en wat we de komende dagen gaan doen. Dan is het zo rond 22:00 uur en kunnen we wellicht nog wat dingen gaan voorbereiden voor morgen. En morgen worden we weer rond 08:00 op kantoor verwacht.

Hoezo vakantie?

Kilimanjaro eist slachtoffer

Foto's uploaden gaat nog steeds niet. Niet alleen vanwege de trage verbinding, ook zijn alle cd-drives, usb poorten e.d. afgesloten. Zelfs onze systeembeheerder kwam er niet doorheen.

Vandaag zouden we een wandeling op de Kilimanjaro gaan maken, maar voor mij liep het iets anders af. Volgens mij hebben m'n medicijnen icm hoogte en wat vreemde uitwerking, maar echt lekker ging het niet. Dus toen maar terug naar beneden en daar een beetje op de Tanzaniaanse manier gewacht op de groep: beetje hangen, ergens anders naar toe, weer beetje hangen enz...

Ben nu weer naar lagere contreien afgedaald en alles is verder prima met me, dus niemand hoeft zich ongerust te maken.

Gisteren de boeren van een primary society bezocht. Deze society had zo'n 800 boeren en levert koffie aan de KNCU, een van de coorporaties waar we ons "werk" gaan doen.

We werden in een grote zaal ontvangen, er waren speciaal boeren uitgenodigd, de raad van bestuur was er, kortom, ze hadden flink uitgepakt. En ook hier werden we heel hartelijk ontvangen.

Vervolgens de nodige plichtplegingen over en weer en we kregen zelfs nagenoeg het hele jaarverslag voorgelezen. Een beetje rekenend kwamen we uit op een jaarlijks inkomen van de gemiddelde boer van zo'n $800. Dus echt breed hebben ze het daar niet en als je dan ziet hoe we ontvangen werden, je zou je er bijna voor gaan schamen. En ik koop in het vervolg alleen nog maar Max Havelaar koffie.

De mensen hier zijn toch vreselijk aardig. Als je in de bus zit, dan zwaaien zo'n beetje alle kinderen naar je. En als je terugzwaait hebben ze de grootste pret. Ook de volwassenen zijn heel vriendelijk.

Vandaag kwam er zelfs een familie naast me zitten. "For picture" zeiden ze. Ik dacht dat ik in de weg zat en wilde even weglopen. "No stay, we need you for picture". Wilden ze met mij op de foto. Hoe wanhopig kun je zijn?

Kortom, een land om verliefd op te worden. Alleen onvoorstelbaar dat ze er zelf zo'n puinhoop van maken. Overal ligt afval en niemand schijnt zich er echt druk om te maken. Jammer hoor.

Morgen gaan we dan echt aan de slag bij de drie cooperaties. Morgenochtend gaan we groepen vormen met Nederlanders en Tanzanianen, bepalen waar de knelpunten liggen en vervolgens aan de slag.

Leuk trouwens om al jullie reacties te lezen. Ik kan er niet allemaal op reageren, maar lees ze met veel plezier. En die foto's houden jullie zeker tegoed.

Tanzania here we come

Vandaag gaat het dan gebeuren en gaan we echt Tanzania in, al is Kenia op zich natuurlijk ook niet verkeerd.

Stipt om 08 uur staat de bus voor het hotel. Alleen vragen we ons af waar we allemaal moeten zitten. We zijn met z'n tienen en er zijn toch echt nog 4 stoelen vrij? Geen probleem, er blijken ook nog klapstoeltjes te zijn en zo vertrekken we met een volle bus richting Tanzania. Het is maar voor 20km, want na veel heen en weer bellen is geregeld dat er dan een tweede bus op ons staat te wachten, zodat de groep gesplitst kan worden.

Als we 20km ver zijn, stoppen we inderdaad bij een benzinestation. De chauffeur stapt uit, gaat gebaren en helaas. De bus heeft heel lang staan wachten en is net vertrokken... ach gut. Zit er niets anders op dan maar zo verder te rijden.

Comfortabel is het niet, gezellig wel. Er zitten een paar gezellige Tanzaniaanse mensen aan boord en wij proberen hun cultuur te verrijken door Sinterklaasliedjes voor ze te zingen en pepernoten uit te delen. Of de goedheiligman volgend jaar vanuit Madrid ook naar het zuiden mag gaan varen betwijfelen we echter.

Via Namanga verlaten we Kenia en betreden we 100 meter verder Tanzania. Aan de grens draait de bureaucratie op volle toeren. Heel veel formulieren moeten worden ingevuld, heel veel stempels worden gezet. Gek genoeg is er aan de grens zelf niemand die controleert of ook werkelijk alles in orde is. Een van onze busgenoten was zelfs haar paspoort vergeten, maar bleek er al niet echt mee te zitten. Als we weer in de bus stappen, zit ook zij er gewoon weer bij.

De rit naar Arusha verloopt verder rustig. Na een tijdje doemt in de verte Mt. Kilimanjaro op. Helaas met de top in de wolken, dus daar moeten we nog even geduld voor hebben. Onderweg ook veel beesten en Maasai krijgers, het is tenslotte "Maasai-country". In Arusha verlaat vrijwel iedereen de bus en kunnen we snel verder naar Moshi, waar al een hele delegatie op ons zit te wachten.

De ontvangst is zeer hartelijk en ondanks dat we door alle stops redelijk verlaat zijn, schijnt dat voor niemand een probleem te zijn. Wat een lekker relaxte houding, iedereen van de groep is het er mee eens dat we die houding vooral over moeten nemen. Na een korte introductie krijgen we een rondleiding door het gebouw waar we de komende week gaan werken.

Voor zaterdag staat een bezoek aan een aantal koffieboeren op het programma, zondag gaan we voorbereiden en vanaf maandag gaan we echt los. We hebben dan al een uitnodiging staan om in het proeflokaal van versgezette koffie te komen genieten.

Gek genoeg krijg je hier alleen oploskoffie voorgeschoteld. Na het eten kregen we een blik oploskoffie op tafel, een thermoskan met warm water en wat poedermelk. Je zou vooral hier toch iets anders verwachten.

Of het gaat lukken om foto's te uploaden is nog de vraag. De internet verbinding hier is stabiel, maar vooral niet te snel. Maar ach, dan komen die foto's wel als ik weer terug ben in Nederland.

Vliegen naar Nairobi

Vandaag zelfs voor mijn doen vroeg op Schiphol, maar het is wel lekker rustig op de weg.

Bijna iedereen was al aanwezig, al was hier en daar wel wat vergeten, zoals hier te lezen is. Ik dacht alles te hebben, maar weet inmiddels dat ik de zaklamp, nodig voor de safari, vergeten ben. Nou ja, dan maar een slapie zoeken met zaklamp.

Wel een aardige omweg hoor, via Londen naar Nairobi. Als we rond 10 uur plaatselijke tijd boarden voor vlucht BA065, zijn we allemaal inmiddels al zo'n 6 uur uit bed en verder van onze bestemming dan toen we opstonden. En hebben we, via het starten vanaf de Polderbaan en het landen op de rechterbaan van Heathrow, meer tijd in een taxiend, dan in een vliegend vliegtuig gezeten.

Via via had ik geregeld dat we in het vliegtuig bij elkaar zaten. En dat was gelukt, de hele club zat op een rijtje in de BA 747. Alleen, het vliegtuig was nagenoeg leeg, dus een vreemd gezicht was dat wel. Nog voor de start zaten we allemaal verdeeld over de cabine en hadden we ieder minimaal 3 stoelen voor ons alleen.

De vlucht verliep verder voorspoedig en we kregen onderweg mooie beelden van de Sahara en Libische woestijn voorgeschoteld. Vreemd was wel dat toen we met z'n allen vonden dat het tijd werd voor weer een hapje, we net over de Darfur Mountains vlogen. En dan voel je je toch wel schuldig, als je weet wat er 11 km onder je aan de hand is.

In het donker kwamen we aan op Nairobi en na wat gehannes bij de visa uitgifte (wel of geen transit visa) konden we de koffers ophalen. Op een oude aankomstband, dat wel. Hetzelfe type dat ik 5 jaar geleden bij m'n eerste project op Schiphol moest vervangen omdat het zulk oud spul was. Maar hier zagen ze er nog prima uit. En mooier nog, alle benodigde bagage lag ook op de band. Op naar het vervoer.

Na een een ritje van een half uur, kennismakend met de kwaliteit van Keniaanse wegen, kwamen we aan in het hotel, waar we na ons snel opgefrist te hebben snel van een lekker koel biertje hebben genoten.

Het plaatselijke bier heet Tusker, genoemd naar de olifant die een van de oprichters van de brouwerij heeft doodgetrapt. Een mooie manier om iemand te gedenken.

Last post before departure

Nou, de meeste van de dingen heb ik wel gedaan, alleen het daadwerkelijk inpakken van m'n koffer moet nog even gebeuren.

Ik had beloofd nog even wat informatie te geven over mijn komende trip, wellicht is het meeste al bekend bij sommige lezers, maar vooruit maar even.

## Waarom doet Ordina dit? ##
Ordina is benaderd door Fair trade en Esteamwork met de vraag of ze mee wilden doen aan een project om koffieboeren in Tanzania te helpen.

In het kader van de maatschappelijk verantwoord ondernemen gedachte, heeft Ordina hier vorig jaar in toegestemd en is een team Ordinezen naar Tanzania afgereisd. Morgen vertrekt het tweede team naar Tanzania, om verder te gaan waar ze vorig jaar gebleven zijn.

## Waar gaan we naar toe? ##
We gaan naar Moshi, aan de voet van de Kilimanjaro. Hier bevinden zich een drietal koffie-coöperaties (KNCU, KCU, KDU) die koffie inkopen van lokale boeren en verhandelen op de wereldmarkt.'

In totaal gaat het om een paar duizend boeren die zowel arabica als robusta verbouwen.

## Wat gaan we daar doen? ##
Het zal duidelijk zijn dat we ze daar niets gaan leren over koffie verbouwen, dat weten ze zelf wel. En pc's hebben ze ook wel. Er zijn voldoende ontwikkelingsprojecten die met een zak geld aan komen zetten.

Wat er in die zak geld niet zit, is kennis van de nieuwe spullen. Dus ze hebben wel MS-Word, maar weten bijv. niet hoe ze tekst moeten kopiëren, ze hebben wel MS-Excel, maar weten niet dat je er meer mee kan dan twee getallen optellen.

En dat gaan we ze proberen bij te brengen. Hoe ze de kennis en spullen die ze allebei in huis hebben, kunnen combineren om er zelf beter van te worden.

## Waarom wilde ik mee? ##
Omdat ik het een uitdaging vind om met een aantal voor mij onbekende collega's, in een voor mij onbekend land, in korte tijd moet zien samen te werken met een onbekende "klant". En ja, dat had ook in Luxemburg gekund (ben ik ook nog nooit geweest), maar dat het in Tanzania is geeft wel wat extra jus aan de zaak.

Daarnaast vind ik het een mooie manier om kennis over te dragen. Beter dan gewoon wat geld die kant op pompen en ze het zelf maar uit te laten zoeken.

## Wordt het nu tot 29 november stil op deze blog? ##
Nee, dat is zeker niet de bedoeling. Het schijnt dat het hotel een heel goed internetcafé heeft, dus ik ben zeker van plan om m'n weblog zo vaak als mogelijk bij te werken. Of ik ook telkens m'n dagelijkse weblogrondje kan doen weet ik niet, dus als ik even niet op een andere weblog verschijn, dan is het vanwege tijdgebrek.

Kijk ook eens op www.mvo.ordina.nl/kilimanjaro. Dit is het weblog van het project dat ook vrijwel dagelijks bijgewerkt gaat worden. Er is nu al genoeg te lezen, ook informatie van het project van vorig jaar. En ook op dat weblog wordt reageren zeer op prijs gesteld.

Zo, het pakken kan beginnen

Ik sta bekend als iemand die het op het laatste moment laat aankomen om dingen te regelen. Maar door al het overwerk van de afgelopen dagen heb ik het gevoel dat het nu wel erg laat is geworden allemaal.

Maar goed, ben net thuis van het werk en zou dus dingen kunnen gaan regelen. Helaas ben ik bekaf en heb ik bovendien nog lekker gegeten ook. In een nieuw Chinees restaurant in Hoofddorp, Golden Tower. Net geopend en het leuke is, het restaurant draait in de rondte, net als de Euromast.

Aan een tafel naast ons dan ook een hele discussie waarbij een dame maar niet wilde geloven dat de mensen aan de buitenkant, met een hogere snelheid rondgingen dan de mensen aan de binnenkant. Heel vermakelijk allemaal.

En vanmorgen gewoon weer zitten werken bij de MacDonalds. Het heeft wel wat zoiets.

Dus ga ik vroeg naar bed en sta ik morgen gewoon maar om 6 uur op, kan ik toch nog een uurtje uitslapen met de normale tijd. Donderdag wordt het helemaal lachen, dan moet ik om 5:30 op Schiphol zijn. Zelfs voor mij een belachelijk vroege tijd.

Wat ik allemaal nog moet doen: de afwas, kleren wassen & strijken, een paar knopen aanzetten, geld halen, wat extra bagage regelen op Schiphol, naar m'n huisarts voor de laatste check-up en een griepprik, wat spullen kopen die op zijn en toch meemoeten, m'n eerste malariapil innemen, nog een stukje schrijven voor iemand, zorgen dat al m'n batterijen opgeladen zijn, medicijnen klaarleggen, software opslaan die meemoet, het koptelefoontje van m'n MP3 speler opzoeken, een post op m'n weblog zetten wat ik allemaal ga doen daar en jullie de hartelijke groeten doen en last but not least: mezelf voor m'n kop slaan dat ik niet eerder begonnen ben.

Maar... ik heb er vreselijke zin in en het document dat zo nodig vandaag af moest, hebben we met een paar collega's helemaal afgekregen. Eigenlijk wilden we nog even naar Schiphol om het met een paar anderen door te spreken. Maar goed dat we lekker in Amsterdam zijn blijven zitten:


En uiteraard hebben we ons vreselijk vermaakt met de berichten over "De mus". Voor wie het heeft gemist (wat ik me niet kan voorstellen) hier het bericht. Inmiddels is ook op weblog GeenStijl bovenop de zaak gesprongen. Nee, Endemol is zeker niet blij met deze dooie mus.

Zijn wel veel leuke programma's over te maken. "Klussen met mussen" bijvoorbeeld. Speciaal voor Talpa: "Mussen Mollen". We zagen ook wel brood in een nieuw Nintendo spel. Waar je een mus bent die zo veel mogelijk dominostenen moet omgooien terwijl er op je geschoten wordt.

Op zich ben je best wel zielig als je weken achtereen gekleurde steentje op z'n kant zet. En door op mussen te gaan schieten word je in mijn ogen alleen maar zieliger. Hoe het afloopt... ik ben op het andere halfrond als dat gebeurt, maar volgens mij gaan die stenen eerder om.

We zijn echt niet allemaal zo

Dit verhaal hoorde ik op de radio toen ik thuiskwam van m'n werk:

SPIJKENISSE - Twee jongeren hebben maandag in Spijkenisse een 49-jarige gehandicapte vrouw mishandeld en haar hondje gedood. De overvallers hingen het beestje aan zijn riem op aan een hek toen bleek dat hun slachtoffer geen geld bij zich had, zo maakte de politie maandag bekend.

De vrouw liet in haar scootmobiel haar hondje uit aan de Papendijk in Spijkenisse, waar ze werd aangesproken door twee jongens op een scooter.

De twee wilden geld, maar dat had hun slachtoffer niet bij zich. Toen ze probeerde uit haar scootmobiel te komen, viel de vrouw. Ze belandde in een greppel en kreeg haar vervoermiddel gedeeltelijk over zich heen. Haar belagers maakten van deze gelegenheid gebruik om haar te schoppen en te slaan. Voordat ze zich, zonder buit, uit de voeten maakten, hingen ze het hondje van de vrouw op aan een hek.

Het slachtoffer is volgens de politie pas na geruime tijd door voorbijgangers gevonden en bevrijd uit haar benarde positie. In het ziekenhuis bleek dat ze onder meer gekneusde ribben had opgelopen.

De politie hoopt dat getuigen maandag tussen 10.00 en 12.30 uur de twee jongeren op de donkere scooter hebben gezien. Beide jongens hielden tijdens de beroving hun helm op.

Geloof me mensen, er wonen in Spijkenisse ook normale mensen. En als ze deze twee vinden, dan mogen ze die wat mij betreft aan hun ballen ophangen aan de hoogste schoorsteen van de Shell. Met een stevig touw om hun nek, uiteraard om te voorkomen dat ze op de grond vallen als die ballen er af scheuren.

Dagje net niet

De dag begon al goed toen ik gestoken werd zonder dat ik ook maar een mug in de omgeving zag. Maar goed, verder helemaal geen last meer van gehad, dus wel een hele bekwame prikker geweest.

Verder weet ik nu waar de rugpijn van bijna 2 maanden terug vandaan kwam. Verkeerd tillen. Ik weet het namelijk omdat het gisteren weer misging. En dit keer voelde ik een bekend pijntje terwijl ik nog aan het tillen was.

Gelukkig is het niet zo erg als vorige keer, maar het hindert toch wel een beetje. Vandaag dus ook niet aan het voorgenomen opruimen toegekomen (wat dan weer een geluk bij een ongeluk was). De stoelverwarming doet weer goede zaken, want het moet natuurlijk donderdag wel over zijn.

En hoewel de eerste meters na zitten pijnlijk zijn, heb ik gemerkt dat met lopen de spieren snel soepel worden. Dus ben ik vanmiddag maar eens richting Delft getrokken om daar een beetje rond te neuzen. Uiteraard met de camera, dus er zijn weer foto's gemaakt.

Ik was blij verrast toen ik op de markt aldaar een vestiging tegenkwam van een Amerikaanse voedselketen. Ik wist niet dat die ook al in Nederland waren. Wanneer ik in Amerika was, ging ik graag een sandwich halen bij die club. En dus heb ik dat vanmiddag ook maar weer gedaan, een broodje tonijn. Het was niet verkeerd, maar had toch niet die geweldige smaak die ik in m'n geheugen had opgeslagen. Misschien had ik toch voor die gebakken bacon moeten gaan?

(Even rondneuzend op de site van Subway's las ik dat er al 30 restaurants in Nederland zijn. Waar heb ik al die tijd gezeten?)

En nu ga ik nog maar een Beerenburgertje nemen in afwachting van het brood dat zodadelijk klaar is. En dan snel naar bed, want ik moet morgen vroeg op. Dit keer niet naar Schiphol, maar naar IBM in Amsterdam.

Ik moet daar om 8 uur zijn, maar dat gaat natuurlijk niet lukken. Het is óf veel vroeger, óf veel later. En aangezien later niet echt een optie is én er een McDonalds om de hoek zit die 24 uur per dag open is, vertrek ik morgenochtend vroeg en betrek dan een kantoor bij die Amerikaanse hamburgerbakker. Dan is zo'n laptop toch wel weer heel handig.

87 jaar na de Revolutie

Vorig week vrijdag had ik een post over de Eerste Wereldoorlog en de op handen zijnde herdenking van de Wapenstilstand. Nanos en Sebbo volgden op hun weblogs en De P. gaf een goede boekentip. Zo lijkt de aandacht voor WOI toch groter te zijn dan ik zelf had gedacht.

Maar ging de oorlog wel zo langs Nederland heen als ik ook zelf schreef? Ik realiseerde me dat vanmorgen toen ik bij m'n ouders een boekje las over vliegtuigen die in 14-18 een noodlanding in Zeeland (meer speciaal: Vlissingen e.o.) hadden moeten maken. Zoals deze Airco DH-9 die in juni 1918 bij Vlissingen neerkwam:


In totaal kwamen 107 toestellen neer op Nederlands grondgebied. Daarvan waren er 69 in vliegwaardige staat. De vliegers werden geïnterneerd, de vliegtuigen werden opgenomen in de Luchtvaartafdeling van het leger. Overigens werd netjes betaald voor de toestellen die in gebruik genomen werden.

Dat Nederland neutraal kon blijven in WOI is bovendien een mazzeltje geweest. In 1905 stelde de Duitse Generaal Graaf Alfred von Schlieffen, het naar hem genoemde Von Schlieffenplan op. Dit plan beschreef een omtrekkende beweging door Nederland en België om zodoende Frankrijk via twee kanten in de tang te nemen.

Zijn opvolger Helmut von Moltke paste het plan echter zo aan dat de Duitsers onder Nederlands Limburg doorgingen. De redenen waren puur tactisch. Door de wijziging zouden de Duitse troepen niet in de flank door Nederlanders worden aangevallen.

Bovendien kwam een neutraal Nederland Duitsland ook niet slecht uit. Het dacht hierdoor van de Nederlandse havens gebruik te kunnen maken. Wat een illusie bleek.

Tot slot was de gedachte dat Engeland wel in de oorlog betrokken zou worden als de neutraliteit van België én Nederland werd geschonden, terwijl met "alleen" België, Engeland zich wellicht afzijdig zou houden. Ook dit bleek een illusie.

Waar Nederland ook mee geconfronteerd werd, waren vluchtelingen, vooral Belgische. Overal in het land werden noodopvangcentra geregeld. Zo ook in Vlissingen:


In totaal zochten naar schatting 1 miljoen vluchtelingen hun toevlucht in Nederland. Voornamelijk burgers, maar ook nog zo'n 40.000 militairen. Op een totale bevolking van zo'n 6 miljoen moet dat een behoorlijk probleem geweest zijn. Ik kan me zo voorstellen dat er onder de Nederlanders behoorlijk gemord werd over deze zware verantwoordelijkheid om plots 1 miljoen monden extra te voeden.

Het begin van de ommekeer kwam van het Oostfront. Daar leed Rusland flinke verliezen, wat in 1917 één van de druppels was tot de februari revolutie, waarbij de Tsaar werd afgezet. De nieuwe regering wilde echter de oorlog voortzetten en dus hielpen de Duitsers Lenin een handje waardoor de oktober revolutie uitbrak, de communisten aan de macht kwamen en Rusland zich terugtrok uit de oorlog.

Ook in Duitsland pikte men het niet meer en bevolking en leger keerden zich af van hun Keizer, die geen andere mogelijkheid had dan het land te ontvluchten toen op 9 november 1918 de Weimar Republiek werd uitgeroepen. Op 10 november 1918, één dag voor de wapenstilstand, kwam er dus bij de vluchtelingen in Nederland nog 1 mond bij: die van de Duitse Keizer Wilhelm II

In Nederland brachten deze revoluties Pieter Jelles Troelstra op een idee. Deze Friese socialist wilde in 1918 profiteren van het einde van WOI een dag eerder, de Russische en Duitse Revoluties.

De verhoudingen in Nederland volslagen verkeerd inschattend, riep Troelstra op 12 november 1918 met de woorden "Grijpt de macht, die u in de schoot geworpen wordt en doet wat gij moet en kunt doen... Wij maken een revolutie omdat het kan en moet." de revolutie uit.

Zelden heeft een politicus er verder naast gezeten. Het Nederlandse volk voelde niets voor een revolutie en na een paar dagen was Roode Week ten einde. Tijdens een massale, in scene gezette, bijeenkomst op het Haagse Malieveld werd de koets met daarin Koningin Wilhelmina en prinses Juliana, door "burgers" (verklede militairen) van de paarden ontdaan en handmatig voortgetrokken. Nederland kwam als monarchie de oorlog uit.

De 12e november is voor Nederland dus niet geheel onbelangrijk. Maar ja, vanavond speelt een gehavend Nederlands Elftal tegen een gehavend Italiaans Elftal in een potje om werkelijk niets. En dat is op de Nederlanse tv nou eenmaal veel belangrijker.

Maar ach, als zelfs de Vara, PVDA en SP er op hun website geen woord aan vuil maken, waar moet ik me dan druk over maken? Noch met het socialisme, noch met het koningshuis heb ik veel raakvlakken, alleen de geschiedenis (bijv. van Nederland) interesseert me.

***UPDATE***
Voor het geval dat mensen nu gaan denken dat ik het liefst zwaaiend met een rode vlag op de barricades zou staan, verre van dat. De reden dat ik een en ander belangrijk vind, is dat voor hetzelfde geld Nederland er na november 1918 heel anders uit had kunnen zien dan we nu gewend zijn. Ik vraag me echt af of we de huidige welvaart ook hadden gekend als we na 12 november 1918 als Marxistische arbeidersstaat verder waren gegaan. Ik betwijfel het ten zeerste.

Even geen zin

Slecht nieuws voor iedereen die hier door z´n RSSreader heen gestuurd wordt, er is hier even weinig nieuws.

Geen aanvallen van writersblock, geen gebrek aan inspiratie, geen twijfel of ik wel met een weblog moet doorgaan, geen zenuwen voor m´n vlucht van aanstaande donderdag.... gewoon even geen zin.

Van uw warme bakker.

Ik kan per onmiddellijk stoppen met m'n huidige werk en de bakkerij in. Heb al een paar bestellingen staan geloof ik.

Ben toch wel een beetje verbaasd over de reacties. Ik had gedacht dat zelf brood bakken iets heel gewoons was geworden.

Mijn interesse werd jaren geleden al gewekt. Een collega had een dochtertje met een melkeiwit-allergie en zij kon alleen zelf gebakken brood eten. Ik was eens bij hem thuis, het rook er vreselijk lekker en dat wilde ik ook wel.

Alleen was dat in een tijd dat broodbakmachines zo'n prijskaartje hadden dat je wel een hele goede reden moest hebben er een aan te schaffen.

Maar de laatste jaren werd het steeds gewoner en zo'n twee jaar geleden ben ik ook overstag gegaan. Ik liep met Kerst rond in de Media Markt, zag een mooie machine staan en was verkocht. Net als die machine trouwens. (ook al zie ik nu bij de reviews wel heel erg slechte staan).

Dat hij wat lawaai maakt kan ik wel beamen, maar ach, een 747 die vertrekt ook, dus waar maken we ons druk om?

Het nadeel van zelf brood bakken is dat het brood door het ontbreken van allerlei conserveringsmiddelen, sneller droog wordt. Maar dat staat tegenover dat je minder conserveringsmiddelen binnenkrijgt. En daarnaast voedt 1 boterham zelf gebakken brood veel beter dan 1 boterham uit de winkel.

En je weet precies wat er in gaat, hoeveel zout, hoeveel suiker, boter enz. Voor het betere gistwerk gebruik ik bakkersgist dat ik bij de plaatselijke warme bakker haal. Op zaterdagmorgen. Heel de winkel vol en dan komt Stroo om 1 ons bakkersgist. Tja, kan er ook niets aan doen, dan moeten ze maar aan koopavond doen.

Ik gebruik meel van Soubry. Ooit speciaal voor naar België geweest, flink ingeslagen en enkele weken later lag het overal in Nederland in de winkel. Nou ja, ik had er een leuk dagje België aan overgehouden. Voor de extra touch gaat er soms een handje müsli doorheen, of zonnebloempitten.

Ongekend lekker is "mijn" krentenbrood. Als dat net vers gebakken (en dus nog warm is), met wat boter... dan moet je echt oppassen niet alles achter elkaar op te eten.

En het feit dat ik, als erkend lui persoon, zelf m'n brood bak geeft wel aan dat het heel simpel is. Water erin, gist, wat suiker, boter, meel afwegen en erbij gooien. Snufje zout, deksel dicht, twee knoppen indrukken en drie en een half uur laten geurt het verse brood je vanzelf tegemoet.

Gaat er wel eens wat mis? Ja hoor, zoals die keer dat ik vergeten was de kneedhaken in de machiene te doen. Of die keer dat ik brood bakte zonder gist. De smaak was perfect, maar het was wat compact.

En dus neem ik altijd eigen gebakken brood mee naar het werk. Eet dat dan met een tomaatje of wat vis (tonijn, zalm, makreel). Het is even wat werk, maar ik merk dat sinds ik zo eet, ik veel minder honger heb. En het is nog veel gezonder ook.

En omdat het leuk is, moet ik er vooral maar niet beroepsmatig mee aan de slag. Dus het spijt me, maar de on-line shop is voorlopig nog gesloten.

Lange dagen

Mijn hoop om m'n vertrek naar Tanzania rustig voor te bereiden is niet helemaal uitgekomen.

Nadat ik een paar weken met een aantal collega's aan een document had gewerkt en dat ook met de klant had besproken, is het nu opeens door de hogere legerleiding van tafel geveegd. Het moet helemaal anders. Iedereen verbaasd uiteraard, maar goed, klant is koning. Dus schouders eronder en gaan.

Enige nadeel is dat in de nieuwe opzet het een document moet gaan worden van zo'n 200 pagina's en dat de 18e klaar moet zijn. Dus dat wordt doorwerken de komende dagen en we zijn daar vandaag mee begonnen.

Gisteren was ik op Schiphol en stond bij het koffie-apparaat (ik nam water trouwens) te praten met een oud-collega die ook m'n blog regelmatig leest en dus op de hoogte was van de medische ongemakken waar ik momenteel mee te maken heb. Hij vroeg: "hoe gaat het met je bloeddruk?" en ik antwoordde: "och, geen klagen op het moment denk ik".

Op dat moment kwam één van onze managers aan en hij zei met een lach: "Ja, als je een hoge bloeddruk wilt krijgen, moet je bij ons komen werken". Uiteraard kon ik niets anders zeggen dan: "Vertel mij wat!". Heb hem daarna het verhaal verteld en hij raadde me aan om voorzichtig te zijn (aardig van hem). Hij vroeg ook of ik daarmee wel kon werken en ik vroeg hem of hij de afgelopen twee weken iets aan me had gemerkt?

Waarmee ook dat probleem weer uit de wereld was.

Over twee dagen (11 november) is het St. Maarten. Een feest dat ik alleen van horen zeggen kende omdat het in de streek waar ik vandaan kom en ook waar ik nu woon, absoluut niet gevierd wordt. Van collega's uit Noord-Holland begreep ik dat het daar wel gevierd wordt.

Maar vast niet iedereen is daar blij mee. Van Lisette kreeg ik iets opgestuurd dat voor die mensen een uitkomst is:


Overigens weet Lisette vandaag St. Maarten en Halloween met een paar vreselijk bloederige foto's te combineren.

En nu nog even wat zaken regelen voor morgen, brood bakken en een beetje opruimen. Ik hou het voor vandaag hierbij.

Mening van vrijheidsuiting

Nee, de titel is geen schrijffout. Leg ik later wel uit.

Ik had in de auto een hele post voorbereid over voetbal. Aanleiding was het plaatje van de Heineken-muts 2006, die ik vanmorgen toegestuurd kreeg van een oud-collega.


Maar toen hoorde ik van het verplicht aftreden van wethouder Pastors van Rotterdam. En meteen was mijn hele voetbalpost verdwenen (komt wel weer terug, het WK begint nog niet) en kwam een hele andere post bovenborrelen.

En dus ben ik m'n gedachten bij die hele gang van zaken maar eens op gaan schrijven. En toen ik klaar was heb ik het nog eens overgelezen en besloten dat ik toch wel een hele radicale mening had over de uitingen die men tegenwoordig doet. Vandaar de mening van vrijheidsuiting.

En de kern van mijn betoog was dat je je mening wel gewoon moet kunnen geven, maar dat je moet oppassen andere mensen niet doelloos te kwetsen. En daarom heb ik toen mijn post maar weggegooid, want ik was "het" kwijt en ik zag er weinig heil in jullie daarmee op te zadelen.

Overigens ben ik het absoluut oneens met het verplicht opstappen van Pastors, gewoon omdat ik vind dat wat hij gezegd heeft niet echt slim was, maar nou ook weer niet zo schokkend dat je iemand naar huis moet sturen. Maar ja, in Nederland moet je moslims nou eenmaal met fluwelen handschoenen aanpakken.

Zo hoorde ik vanmiddag Jantje Marijnissen nog klagen dat Nederland niet vreemd moest opkijken als zoiets in Frankrijk ook in Nederland zou gebeuren. Hij klonk bijna teleurgesteld dat het nog niet zover was.

Maar goed, om de moslimwereld niet teveel te kwetsen, hebben GroenLinks en het CDA ervoor gezorgd dat een toch redelijk succesvol college van B&W in Rotterdam uit elkaar is gevallen. Nogmaals, het was niet slim van Pastors, zeker niet omdat hij een spraakverbod had over de Islamitische wereld (hoezo, vrijheid van meningsuiting?), maar om er nou een college over te laten sneuvelen?

In mijn ergste nachtmerries droom ik wel eens dat mensen als Marijnissen en Vos van GroenLinks het in Nederland voor het zeggen krijgen. Ik hoop dat Vanderlande dan nog ergens, ver weg in Siberië, een bagageinstallatie moet bouwen.

En zo heb ik eigenlijk toch al weer meer gezegd dan ik zou willen. Maar ik laat het nu toch maar gewoon staan.

***UPDATE***
Gelukkig is mijn geloof in Nederland weer hersteld. Komt allemaal door dit bericht over "hang-ouderen" in Almere.

"..Ze zaten in de weg met hun invalidenkarren, bemoeiden zich met andere klanten en maakten te veel herrie (..) De ouderen mogen nu weer plaats nemen op hun zogeheten vipplekken, vanwaar zij goed uitzicht hebben op het stadhuis, waar trouwende paartjes in en uit lopen. .."

Schitterend toch?

Maestro, muziek!

Gisteren werd ik uitgedaagd door Zinned. Strekking van de uitdaging was dat ik wel erg weinig liet merken van mijn muzikale voorkeuren. Wel, ik heb de uitdaging aangenomen, ik ga nu een tipje van m'n muzikale sluier oplichten.

Maar een waarschuwing vooraf. Van sommige van m'n vaste lezers ken ik de voorkeuren. Ik vrees dus dat ik misschien op tenen ga trappen. Neem het me vooral niet kwalijk, over smaak valt niet te twisten en als iedereen van hetzelfde hield werd het heel erg saai.

Om maar met de vraag der vragen te beginnen: "Stones of Beatles?", dan geldt voor mij: The Beatles. Voor 150%.

Ik ben niet eens van plan om daarvoor argumenten aan te dragen. Ik ga er namelijk vanuit dat zoiets voor zich spreekt. Ik heb zo'n beetje alles van The Beatles en bijna niets van die anderen. Goed, genoeg daarover.

Alle andere extremiteiten als Hardcore, Gabber en Techno kunnen me ook gestolen worden, al moet ik dan wel weer toegeven dat de dingen die mensen als DJ Tiësto in elkaar draaien wel weer aardig zijn. In ieder geval prettig om in de auto te horen als je lange stukken moet rijden.

Ik vind het ook heel belangrijk dat muzikanten tegelijk beginnen, tegelijk eindigen en ook daartussen dezelfde muziek spelen. Jazz valt bij mij dan ook af. Bluesmuziek gaat nog wel, maar het moet dan zeker niet te lang duren.

Rap en HipHop zijn twijfelgevallen. Er zijn hele goede nummers, maar er is ook vreselijk veel bagger in omloop. Tweemaal "yoo motherfucker" per nummer is voor mij eigenlijk wel genoeg. Nee, die stromingen is net als verse vis: alles voor de dagprijs.

R&B is wat volwassener, maar ook hier voldoende troep. Echter, naar Destiny's Child, Toni Braxton, Alicia Keys is het goed luisteren (en kijken, maar dat terzijde).

En de oude Motown nummers is ook genieten natuurlijk. Michael Jackson dan toch weer niet. Prince vind ik een twijfelgeval. Het ene moment vind ik het mooi, het andere moment niet echt.

Kunt u het allemaal nog een beetje volgen?

Op het Nederlandse vlak grijp ik toch vooral terug op vroeger. Doe Maar, Toontje Lager, Het Goede Doel, dat spul. Tja, ik ben er groot mee geworden dus wat wil je?

Daartussen zat/zit De Dijk en tegenwoordig zijn het Blof en Racoon, maar ook een band als Within Temptation. Di-rect is ook wel aardig, maar Kane (sorry Zinned en Olijfje) kan me echt gestolen worden. Bij Andre Hazes, Acda & De Munnik, Veldhuis en Kemper gaat meteen de radio op een andere zender. Dat zal mij niet gebeuren.

Ook ben ik wel onder de indruk van artiesten als Anastacia, Shakira, Robbie Williams, Gwen Stefani en The Black Eyed Peas. Het is niet allemaal geweldig wat ze maken, maar ze hebben wel iets bijzonders en maken heel gevarieerde muziek.

Wat uiteraard ook voor de "oudjes" U2 en Madonna geldt.

En voor eendagsvliegen als Pussycat Dolls kan ik ook nog wel warmlopen (ik heb hun hele cd gehoord... dat doe je je ergste vijand niet aan).

Maar ook klassieke muziek draai ik wel eens. Bach, Mozart, Grieg.

En ik heb zelfs een paar musicals gezien: Tommy en Jesus Christ Superstar. Beide overigens in de originele, Engelse uitvoering. Ik hoorde dat in de Nederlandse versie van JCS, Jamai meespeelt. Laat u maar. En ik heb nog een halve West Side Story.

Daarnaast heb ik ook nog wat muziek die ideaal is als er stevig doorgewerkt moet worden: militaire marsmuziek. En daar zitten een aantal heel erg foute marsen bij. Laat ik maar zeggen dat ik het voor de muziek doe en niet voor de achterliggende ideologie.

Om dan nog maar een andere uithoek van mijn muzieksmaak te bezoeken, die iets hardere muziek. En dan heb ik het niet over groepen als Europe (mag ik even overgeven), maar het hardere werk als Motörhead, NoFx, De Heideroosjes, Rammstein en The Offspring.

En uit de jaren '70 komt natuurlijk ook veel moois, met bands als Deep Purple, Jefferson Airplane, The Doors, Procul Harum, Uriah Heep enz.

Uit Duitsland komt naast goede marsmuziek, ook een hele goede rockband, BAP. Bijna niet te verstaan, want ze zingen in het dialect van Keulen.

Om af te sluiten en jullie allemaal in verwarring achter te laten, nog even een bloemlezing van mijn harde schijf (MP3) en CD-verzameling:

The Mission, Latin Quarter, Do Re Mi, Fish, Nick Cave, Melissa Etheridge, Herbert Grönemeyer, The Black Sorrows, Soundgarden, Sheakespeare's Sister, Muse, Kellis, Wheatus, Skunk Anansie en Wim Sonneveld.

Trek er op uit

Ondanks alle beloftes die ik mezelf had gemaakt om thuis eens wat op te ruimen, is dat er niet van gekomen. Wees nou eerlijk, met dit mooie weer is het toch zonde om binnen te blijven?

Om dezelfde reden staan er al heel lang een aantal musea op m'n verlanglijstje, maar ik heb nog geen stap over de drempel gezet.

Gisteren heb ik me op de Betuwe gestort, het gedeelte dat wordt ingesloten tussen de A15 (en Betuwelijn), de A2, de Waal en Gorinchem. Iedere dag rij ik daar langs en kijk ik naar de radarsystemen die daar staan en de watermolen een eindje verder. Het werd tijd om die eens van wat dichterbij te bekijken.

De grote radar bleek, niet echt een verrassing, van Hollandse Signaalapparaten afkomstig. Vast en zeker de vestiging in Apeldoorn, waar ik zelf ook 6 maanden heb rondgelopen als deel van m'n stage. Onderdeel was een cursus radarkunde van een week en ik heb daar toen heel veel opgestoken van radarsystemen en aanverwante artikelen.

Ik leerde er ook allerhande zaken uit de luchtvaart, zoals transponders, secundaire radar en dergelijke. Maar het mooiste wat ik leerde (en ik ken het nog steeds) was het acroniem FRUIT. Dat staat voor False Responses Unsynchronised In Time en zijn valse radarbeelden die ontstaan omdat radarstralen weerkaatsten tussen objecten. Als radarstralen bijvoorbeeld weerkaatsen op een schip dat zijn vrachtluiken open heeft staan, zie je op het radarscherm een heleboel schepen naast elkaar varen.

Verder staat er ook nog een grote bol, vermoedelijk met een ander soort radar, danwel communicatiemiddelen. Waarom die spullen uitgerekend in de Betuwe staan?

Radarstralen worden uitgezonden van de radarpost af, in steeds breder wordende bundels. Dat betekent dat de radar "blind" is voor wat boven hem zit. En dus moet je een radar voor luchtvaart altijd daar neerzetten waar het minste luchtverkeer is. Goed nieuws voor de Betuwe dus.

Maar ook oudere spullen zijn er te vinden. Richting Gorinchem ligt Fort Vuren, grappig genoeg recht tegenover Slot Loevenstein, waar ik afgelopen zomer was. Als voormalig onderdeel van de Hollandse Waterlinie zijn er rondom het fort nog allerlei sluizen te vinden die bedoeld waren om het omringende landschap te inunderen. Heel nuttig ... tot ze vliegtuigen en parachutisten uitvonden.

En omdat er in de Betuwe weinig schepen voorkomen (okee, wat van die binnenvaartschepen, maar met alle respect.. die tel ik niet mee) moest ik vanmiddag toch weer even uitwaaien bij de Nieuwe Waterweg.

Uiteraard weer schepen genoeg, maar met de golven viel het een beetje mee. Of moet ik misschien zegen: tegen. Er stond genoeg wind, maar uit een hoek waardoor er weinig extra golfslag ontstond.

Maar na een tijdje werd het was rustiger en was ik toe aan een strandwandeling. Gelukkig was dat ook in de buurt. En op dat strand kun je mooi zien hoe de duinvorming z'n gang gaat. Op school hebben we het allemaal geleerd. Er blijft een zandkorreltje achter en nog een en nog een en zo ontstaan de duinen.


En zo kun je daar met eigen ogen zien dat de theorie klopt. Overal waar grote stenen liggen, helmgras groeit of andere 'windvangers' liggen, zie je hoopjes zand gevormd worden.

Maar tegelijkertijd kun je zien dat de wind niet alleen zand aandraagt voor nieuwe duinen, maar ook weer zand wegneemt waardoor duinen kleiner worden. Deze erosie zorgt op z'n beurt weer voor hele mooie patronen in het zand. En samen met het water voor mooie stenen waar de scherpe randjes letterlijk vanaf zijn.

Wat dichter bij de waterlijn zie je het water hetzelfde doen. Eigenlijk zouden ze een hek rond dat strandje moeten zetten en er een natuurkundig kijk en doe museum van moeten maken. Ik ben benieuwd hoe de plannen voor de Tweede Maasvlakte uitpakken voor dit strandje. Een strandje dat overigens deel uitmaakt van de Eerste Maasvlakte.

Al met al weer een lekker dagje in de buitenlucht. Meer foto's zijn te zien op mijn Foto site.

Down for maintenance

Blogger lag er vanavond even uit vanwege onderhoud.


En dat doen ze dan om 12 uur in de middag lokale tijd.... geloof het niet echt, denk dat er een storing was. Maar goed, alles is weer up and running.

Mocht u in de tussentijd hier geweest zijn, dan zag u een leeg scherm. Dat kwam omdat ik net vanochtend iets in m'n weblog gewijzigd had.

Het viel me op dat mensen die eerder op m'n blog waren geweest, pas de volgende dag op nieuwe posts reageerden, ook al hadden ze de weblog al eerder bezocht. Een typisch geval van een pagina in cache.

Dat wil zeggen dat de internet browser, of de proxy van de internet provider, de "oude" pagina nog in z'n geheugen heeft staan en die weergeeft. Ongeacht of er een wijziging is geweest of niet.

En net vanochtend had ik een stukje Javascript code toegevoegd die ervoor zorgt dat wanneer iemand mijn weblog bezoekt, de browser een opdracht krijgt om de pagina te verversen. Eigenlijk hetzelfde als wanneer de gebruiker op de "refresh" knop zou drukken.

Maar omdat de server er uitlag, viel er weinig te refreshen. Een wit scherm met na een tijdje een foutmelding was het gevolg.

Ik ga nu naar bed. Een drietal glazen van een overheerlijke Beerenburg in combinatie met m'n medicijnen, zorgt ervoor dat ik nu meer typefouten maak dan ik gewend ben.

Maand van de klaproos

Oktober was borstkankermaand en ik deed daar op bescheiden wijze aan mee, door de Pink Ribbon op m'n weblog af te beelden. Nu, in november, is de plaats ingenomen door een klaproos; wellicht dat sommige bezoekers het al was opgevallen.

Kijk in november naar de BBC en je zult vrijwel iedereen met een klaproos op zien lopen. Waarom een klaproos? Wel, op 11 november is het Remembrance Day in alle landen van het Commonwealth. Op die dag gedenken zij hun oorlogsdoden uit het verleden. En waar wij het in Nederland moeten doen met een luidende klok gedurende een paar minuten op 4 mei, doen zij het de gehele maand november.

Om 11:00 uur, op de 11e dag van de 11e maand in het jaar 1918 werd de wapenstilstand van kracht die een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog. En de klaproos ("Poppy") was het symbool van die oorlog. Klaprozen groeien namelijk perfect op omgewoelde stukken aarde waar verder alles dood is. En dat soort grond was er voldoende rond de loopgraven waar gedurende 4 jaar vijandige troepen op een korte afstand van elkaar hadden gezeten.


De Vlaamse Klaprozen werden wereldberoemd door het gedicht "In Flanders Field" van de Canadese arts John McCrae. Het gedicht zelf staat in de rechterkolom.

Het is langer geleden en Nederland deed er niet aan mee, maar toch fascineert WW1 mij meer dan WW2. Waarschijnlijk door de absurdheid ervan. De schrokkerige beelden die er van zijn, de vele doden, het gifgas, het enthousiasme waarmee jongelui zich in de strijd wierpen. In de Great War, de oorlog die een einde aan alle oorlogen zou maken. Hoe ver zaten ze er allemaal naast.


Op net 2,5 uur rijden van Rotterdam ligt het Belgische stadje Ieper. In WW1 het decor van een nutteloos bloedvergieten waar honderdduizenden het leven lieten voor een terreinwinst van een paar honderd meter, die een dag later weer verloren ging. Ik ben er een paar jaar terug geweest en als je door de omgeving rijdt, de voormalige slagvelden ziet, de vele kerkhoven, dan wordt de waanzin alleen maar duidelijker.


Daarnaast staat in Ieper het museum In Flanders Fields, redelijk nieuw en indrukwekkend van de eerste tot de laatste minuut. Wie ook maar een beetje geïnteresseerd is moet er zeker een keer naar toe.

In Ieper staat ook de Menenpoort, gebouwd ter nagedachtenis aan de vele militairen van het Commonwealth die langs deze plek naar het slagveld marcheerden en waarvan nooit meer iets is teruggevonden. Hun 55.000 namen staan in de poort gegraveerd. En iedere avond om 20:00 wordt hier de Last Post gespeeld. Nog steeds, in 2005, bijna 87 jaar na het einde van WW1.

Interessante links: www.greatwar.nl; www.firstworldwar.com

Een heel gedoe om een prikkie

Een van de bijkomstigheden van reizen naar verre landen is dat je je moet laten vaccineren. Soms voor je eigen bestwil, soms omdat het gewoon verplicht is.

Vorige week zei m'n huisarts dat m'n eigen apotheek een reisafdeling had waar ik alles goed kon regelen. Was ook wel handig omdat er dan een goede controle kon plaatsvinden of de malariapillen m'n eigen pillen niet zouden "bijten".

Dus gisteren ging ik alles ophalen, maar kreeg toen pas te horen dat ik voor de Gele Koorts alsnog de GGD moest. Nou ja, niets aan te doen, dus ik rekende m'n malariapillen en Hepatitis A vaccinatie af. In totaal € 93.

Omdat ik mijn inentingsboekje vergeten was, ben ik doorgelopen naar huis. Daar besloot ik later om me nog maar niet te laten vaccineren. Ik heb begrepen dat je er toch een beetje rotgevoel van overhoudt en het leek me slimmer om alles maar op één dag te laten zetten.

Nu dacht ik dat je Gele Koorts tot een week voor vertrek kon laten zetten, maar een telefoontje naar de KLM Travel Clinic hielp me uit de droom. Dat moet 14 dagen van tevoren. Dus uh... vandaag. Oeps. Nou, als ik het deze week kon laten doen, kon het ook nog wel. Maar ja, even van Veghel naar Schiphol.....

Dus even gebeld naar de travel clinic van het Havenziekenhuis. Nee, die zaten helemaal vol. Dat ging echt niet meer lukken.

Vervolgens maar even de GGD Hart van Brabant gebeld, de GGD waar Veghel onder valt. En ja hoor, het ging nog wel lukken om morgen langs te komen. En of ik dan ook gelijk m'n Hepatitis A vaccinatie mee kon nemen? Nee, dat ging niet, want de GGD zet alleen vaccinaties die ze zelf geleverd hebben.

Dus dat wordt morgenochtend 11:15 een Gele Koorts vaccin in m'n arm en een Cholera stempel in m'n vaccinatieboekje.

En dan ligt er nog steeds een vaccinatie in m'n koelkast. Hij moet uiterlijk 48 uur voor vertrek gezet zijn, ik heb nog wel een afspraak met m'n huisarts, maar da's een dag voor vertrek. Zelf doen lijkt me niet zo handig, want ik heb ook nog een stempel en handtekening in m'n inentingsboekje nodig.

Dus nog even nadenken hoe ik dat ga oplossen. Tot wanneer had 100% Mike ook alweer vakantie?

***UPDATE***
Vanmorgen even naar Den Bosch geweest voor m'n Gele Koorts vaccinatie. En wat bleek? De vaccinatie die ik in 97 had gehad was geen verlenging voor m'n DTP, maar een kortwerkende Hepatitis A. Dus ook maar gelijk een DTP laten zetten. Loop nu heel stoer met twee pleisters rond.

Nu alleen nog de Hepatitis A vaccinatie die momenteel tussen de boter en de jam in m'n koelkast ligt. Maar daar heb ik een heeeeel bekwaam iemand bereid voor gevonden.

Ook maar even wat insectenspray met DEET gekocht, was toch in de buurt..... volgens mij kan ik op weg. Er ligt alleen nog een heleboel huiswerk, maar da's voor het komend weekend.

UPC / Chello... reprise

Noemde ik gisteren Christijan Albers net zo sympathiek als z'n linkerachterwiel, na vanmiddag weet ik dat het rechterachterwiel bij UPC werkt.

Ik besloot toch maar eens de klantenservice te bellen om in ieder geval duidelijk te maken dat ik baalde. Ik vertelde gisteren al dat ik me niet zo heel sterk voelde omdat alternatieven nog even niet voorhanden zijn. Wel, ik kreeg gelijk.

Het volgende gesprek ontspon zich:

"Goedenmiddag, met Stroo. Zeg, ik vraag me af of er nog iets van een tegemoetkoming inzit voor die slechte verbindingen van de afgelopen tijd?"
"Nee meneer, er kan pas over restitutie worden nagedacht als de storing meer dan 24 uur heeft geduurd"
"Oh, maar die telefoontjes naar de helpdesk worden toch niet in rekening gebracht mag ik hopen"
"Toch wel meneer, ook die moet u gewoon betalen"
"Nou, lekker is dat. Vertel me eens, wat is de opzegtermijn bij die club van jou?"
"U heeft een opzegtermijn van 1 maand meneer"
"Hmmm, en dat moet natuurlijk schriftelijk?"
"Nee meneer, dat kan telefonisch. Zal ik u even met de betreffende afdeling doorverbinden?"
"Uhhhhhh, uhhhhhhh, nee, dat hoeft niet"
"Okee, goedenmiddag meneer"

UPC - Peter Stroo, 1-0

Nieuwsknipsels

Het is weer een woelige wereld geweest de afgelopen dagen. Een aantal zaken trokken toch eigenlijk wel m'n aandacht.

===== Wegenwacht vs Route Mobiel =====

Het is weer bijna 15 november en dus laait de strijd tussen Wegenwacht en Route Mobiel weer op. Ze hebben al regelmatig voor de rechter gestaan en inmiddels is de strategie van Route Mobiel gewijzigd.

Nou gaat die hele discussie een beetje langs me heen. Als lease rijder zal het me een zorg zijn. Bovendien heb ik een nieuwe Seat en kan ik 3 jaar lang profiteren van de Seat Mobiliteitsservice. En als ik die bel, komt de Wegenwacht aanzetten.

Maar wat mij nu opvalt is het volgende. Ik durf te zeggen dat ik veel op de weg zit (55.000 km/jr) en ik heb nog nooit een Route Mobiel wagen gezien. Niet rijdend, niet stilstaand om iemand te helpen. En Wegenwacht wagens zie ik genoeg, het wemelt ervan.

=====Christijan Albers=====

Dit over het paard getild mannetje stapt over van het team dat bijna altijd op de laatste plek eindigde, naar het team dat bijna altijd op de één na laatste plaats eindigde.

Maar als je meneer moet geloven is dit een vreselijk promotie en spiegelt hij zichzelf en passent maar even aan Jos Verstappen die sinds z'n debuut alleen maar bij slechtere teams ging rijden.

Hij zal best goede rijderscapaciteiten hebben, maar als mens schat ik zijn linkerachterwiel nog hoger in. Wat dat betreft was zijn teamgenoot Robert Doornbos vele malen sympathieker. Maar ja, voorlopig heeft Albers wel een stoeltje en Doornbos niet.

Wie meer gruwelverhalen voer CA wil lezen, moet maar eens gaan neuzen bij Zinned, ook niet echt een CA fan.

=====80 km/u=====

Sinds gisteren zijn er weer een paar wegen bijgekomen waar je niet harder mag dan 80 km/u. En uiteraard, om de Staatskas te spekken, voorzien van trajectcontrole. Omdat het beter is voor het milieu, maar dat had u wel begrepen.

En volgens de minister scheelt het hoogstens een minuutje, dus we moeten met z'n allen niet zeuren. Ze heeft gelijk, over het stuk waar je 80 mag, doe je een minuutje langer. Over die extra file die daar weer voor komt te staan, doe je aanzienlijk langer.

En die hele file lijkt me ook niet goed voor het milieu, maar ja, als de norm op het 80 km/u stuk maar gehaald wordt. En die files lossen we wel weer op met extra asfalt. Maar dan moet je daar natuurlijk wel kilometerheffing gaan betalen omdat die knelpunten worden opgelost. Dubbel genaaid houdt nu eenmaal beter.

=====Rekent u daar maar af=====

Op moorden heb ik het niet zo. Maar als het overduidelijk een crimineel is die door een andere crimineel wordt omgelegd, zoals de afgelopen dagen met Hingst en Mieremet is gebeurd, dan vind ik het toch een stuk minder erg. Zeker als er geen onschuldige mensen gewond bij raken.

Nou is het ook wel toevallig dat beiden de dag voor hun dood gesproken hadden met journalist John v/d Heuvel. Zou dit een reclamestunt voor z'n nieuwe programma zijn?

Maar het zijn wel illustere namen die opduiken rond die twee: Klaas Bruinsma, Sam Klepper, Willem Endstra en Cor van Hout. Overigens wel allemaal dode namen. En zojuist dit bericht. Ik gok op Eric de Vlieger. (update: verkeerd gegokt).

Maar ben ik nou de enige die in John Mieremet de enigszins verlopen broer van Jan Peter Balkenende herkent?