Naar school...of toch nog niet?

Even waande ik me weer een kleine jongen vanmiddag. Ik moest denken aan de dag dat ik met mijn moeder naar mijn latere lagere school ging. Iets wat we nu een intake gesprek zouden noemen. Ik kan me nog herinneren dat ik me zat af te vragen wat er allemaal achter die grote deuren zat. Later kwam ik erachter dat het gewoon kasten waren.

Vandaag zat ik met Vi voor een intake gesprek op de door de gemeente geselecteerde inburgeringsschool. Drie weken geleden kregen ik een telefoontje van mevr. Kwak. Over de gewenste school want ze ging op vakantie en wilde alles nog voor haar vakantie regelen. Dan zou ze als ze terugkwam meteen de papieren in orde kunnen maken zodat Vi wellicht al in Juli naar school zou kunnen, voor 3 dagdelen in de week.

Ze had een leuke school op het oog, waar ze goede verhalen over hoorde. Het leek haar uitermate geschikt voor Vi. Op mijn vraag of die school ook gewoon doorging in de vakantie: ja, geen probleem.

Vi blij, ik blij, iedereen blij. Een week later viel de uitnodiging voor het intakegesprek in de bus. Dat Vi plotseling er een extra voornaam bij had gekregen...ach, typefoutje. Kan gebeuren.

En vanmiddag de grote koude douche. Want nee, op z'n vroegst kan Vi pas in September beginnen en het is ook nog maar de vraag of het drie of twee dagdelen is. Zelfs met alle ervaringen die ik inmiddels heb opgedaan, was ik even verbijsterd door dit bericht. Hoe is het mogelijk dat twee instanties, die hemelsbreed 100 meter bij elkaar vandaan zitten, zulke verschillende berichten afgeven?

In het hele traject heb ik misschien 2 of 3 dagen verloren. Verder heb ik overal achteraan gebeld, gepushed etc en dan nog duurt het 7 maanden voordat iemand die heel graag wil, Nederlands kan gaan leren. Ik ben absoluut niet onder de indruk.

Maar goed, ik ga mevr. Kwak maar eens per mail op de hoogte brengen van mijn teleurstelling en haar vragen of er dan geen andere opleiding is, die misschien minder gezellig is, maar waar Vi wel gewoon binnenkort kan beginnen.