Maakt politiek je cynisch?

Om mijn eigen vraag maar te beantwoorden: ik heb meestal het gevoel van wel. Er is toch vaak wel een gevoel van afstandelijkheid waardoor ik wel eens het gevoel heb van "wat kun je als eenvoudige burger nou bereiken?".

Ik ben daar toch wat van aan het terugkomen door recente ervaringen.

Eind november 2010 heb ik al het nodige geschreven over de politiek in mijn woonplaats. Bijvoorbeeld over de gang van zaken rondom het nieuwe theater in Spijkenisse.

Of het feit dat een lokale wethouder (die van o.a. milieu) pas reageert op een mail zodra je sarcastische opmerkingen via Twitter de wereld in stuurt. Dat mevr. Luyten na 2 maanden nog niets van zich heeft laten horen doet hier verder niets aan af (Al zal ik binnenkort maar eens via Twitter informeren of zij na haar blijkbaar lange afwezigheid al weer voorzichtig therapeutisch aan het werk mag).

Sinds kort verdiep ik me dus in de lokale politiek en ben zodoende via Twitter ook in contact gekomen met een raadslid en steunraadslid voor Trots op Nederland in Spijkenisse.

Goed, je hoeft het niet altijd met ze eens te zijn, maar duidelijk is wel dat ze openstaan voor suggesties c.q. contact en zeer gedreven bezig zijn met het wel en wee van de gemeente Spijkenisse. Je zou er bijna zelf gemotiveerd van raken om ook maar eens "iets" met de politiek te gaan doen.

En toen was daar natuurlijk mijn klaagzang over DUO en het feit dat ik werd geacht naar Groningen te komen om een rapportje in te zien. Op advies van Natascha stuurde ik een mail naar de kamercommissie, al ging dat meer voor de gein. Ik had geen enkele illusie dat daar ook maar iets uit zou voorkomen.

Reacties kwamen er van de SGP en GroenLinks. Algemene mailtjes: "Bedankt voor de mail, gekke situatie, we nemen het mee". Ik stel me dan voor dat zo'n mailtje met wat tags in een database wordt gestopt en als er voor een volgende debat eens wat munitie nodig is, zoeken ze in de database en kom dat mailtje weer eens naar boven. Of niet natuurlijk.

Maar goed, het feit dat die partijen wel de moeite namen om te reageren was al heel positief.

Vanuit de PvdA kwam een nog veel persoonlijkere noot. Martijn van Dam (of natuurlijk een medewerker die met zijn e-mail account werkt, daar is dat cynisme weer) maakte melding dat hij "volgende week" een gesprek had met minister Donner en het zou vragen.

Grappige mail. Moest er wel om lachen. De vraag doorspelen aan de minister? Yeah right. Dat moet ik geloven?

Ik vraag me dan af hoe dat gaat. De kamerleden hebben een lange vergaderdag achter de rug. Veel belangrijke zaken van landsbelang zijn de revue gepasseerd en iedereen loopt op z'n tandvlees. Dan de rondvraag. Iedereen wil naar huis dus zegt "nee, niets". Behalve Martijn. "Ja minister, ik heb een mailtje gekregen bla bla bla".

Je hoort Donner in gedachten zuchten. Roept een algemeenheid als "we nemen het mee" en gaat over tot de orde van de dag.

Dat gedachtepatroon is dus het cynisme dat er bij mij, laat ik het maar toegeven, gewoon is. Ik kan het ook wel begrijpen en zou ook zeker niet boos of teleurgesteld zijn als ik niets meer had gehoord en gewoon naar Groningen had moeten rijden.

En dus opende ik vanmorgen ook nietsvermoedend mijn e-mail. Twee dagen geen tijd voor gehad, dus er stond een aardig lijstje. Ook eentje van DUO. Huh? Nu al reactie op mijn brief? Dat kan niet, dat is te snel.

En het ging niet over de brief specifiek, maar wel over dat onderwerp:

"Geachte heer Stroo,

Wij hebben via het ministerie van u een verzoek om inzage in het protocol van het het panelgesprek van uw vrouw ontvangen. De inzage is mogelijk op 3 februari in Rotterdam.

Wij willen uw vrouw een uitnodiging sturen voor deze inzage. Wij hebben daarvoor nog de volgende gegevens nodig: volledig naam, adres en burgerservicenummer.

Kunt u deze gegevens aan ons doorgeven? Zodra wij uw antwoord hebben ontvangen, zullen wij uw vrouw een uitnodiging sturen.

U kunt het antwoord aan ons doorgeven door deze e-mail te beantwoorden."

WTF? Via het ministerie? Wie er precies aan touwtjes getrokken heeft weet ik niet, maar feit is dat ik één afwijzingsmail, één weblogpost en één mailtje aan kamerleden later gewoon naar Rotterdam kan komen om het rapport van Vi in te zien.

Ik ga zo die mail maar even beantwoorden, samen met een bedankmailtje aan SGP, GroenLinks en Martijn van Dam. Want één van die drie moet iets gedaan hebben.

En zo is dit misschien een grauwe zaterdagmorgen, maar wel eentje die mijn schil van cynisme weer een beetje heeft afgepeld.

Oh ja, ik was ook weer 2 kilo kwijt. Dat maakt 20 kilo in 4 maanden. Gaat lekker zo.