In Spijkenisse loopt al een tijdje een interessante discussie.
Na de verbouwing van het centrum zijn de meningen verdeeld over de toegankelijkheid van het Havenplein en de horeca daaromheen. Door wat infrastructurele aanpassingen is "de loop" weg en bovendien klagen de ondernemers steen en been over de hoge huren.
Politieke partijen zijn verdeeld in hun mening. Zo zijn er partijen die vinden dat de ondernemers in deze moeilijke tijden best wat ondersteuning mogen krijgen (o.a. de mening van Trots op Nederland), andere partijen vinden dat een creatieve ondernemer altijd wel z'n zaakje op het droge krijgt (de VVD).
Mijn mening zat er altijd wat tussenin. Inderdaad horen ondernemers zelf hun broek op te kunnen houden, anders kun je je vragen stellen over hun bestaansrecht. Anderzijds is er ook vanuit een gemeente wel wat ondersteuning mogelijk.
Maar sinds vanavond is mijn mening totaal omgeslagen. In het voordeel van de VVD.
Ben de laatste tijd wat laat thuis en toen ik vanmiddag mijn vrouw belde, bleken we allebei zin te hebben in spare-ribs. Ik beloofde dus dat we vanavond spare-ribs zouden gaan eten in het centrum.
Nou gingen we daarvoor vroeger altijd naar "De Keijzer", wat ons betreft de beste spare-ribs van Spijkenisse en de wijde omtrek. Helaas is daar een nieuwe eigenaar in gekomen en sinds die (of één van zijn personeelsleden) ons tijdens de verbouwing of een nogal klunzige manier de deur wees, waren we daar niet meer geweest.
Maar ja, de spare-ribs lonkten en we hadden hoop dat in ieder geval de keuken op dat gebied niet achteruit gegaan was.
De keuken wellicht niet, maar wel de openingstijden. Want "De Keijzer" was dicht. Evenzo wat eromheen gelegen restaurants.
En zo gleden we vanzelf het Havenplein op. Inderdaad, het plein uit het begin van dit stukje en inderdaad, gleden. Want de lokale ondernemers daar vinden het blijkbaar voldoende om twee meter buiten hun deur de sneeuw te verwijderen, voor de rest moet de wandelaar het maar uitzoeken.
Het eerste restaurant waar we voorbijgleden lieten we letterlijk links liggen. Behalve dat je daar vreselijk lang op je eten moet wachten, hebben we ook een keer gehad dat het vlees merkbaar al heel lang in de diepvries had gelegen. Niet meer doen dus.
Vervolgens gleden we langs een restaurant uit een beestachtige keten. Ooit ging ik daarvoor speciaal naar Rotterdam, maar sindsdien is het imperium uitgebreid en heeft dus ook Spijkenisse een vestiging. Dan die maar proberen.
We bestelden een voorgerecht en de zo gewenste spare-ribs. Groot was de verbazing toen 10 minuten later 2 grote borden met spare-ribs werden neergezet. Ehh, de voorgerechten? Oh, die waren ze vergeten. Nou, laat dan maar.
En de aanblik van de spare-ribs was al een indicatie, de eerste hap bevestigde het: die dingen waren in de magnetron opgewarmd. Niet vies, maar toch ook niet de klasse die ik van een restaurant (ook al valt het in de goedkopere categorie) zou verwachten. Laat ik het zo stellen, de prijs deed beter vermoeden dan wat ik op mijn bord vond.
Met weemoed dachten we terug aan de vorige uitbater van "De Keijzer".
De moraal van dit verhaal: als het je als ondernemer niet kan schelen dat je klant vlak voor je winkel onderuitgaat, je de halve bestelling vergeet en daarnaast gewoon niet de gewenste kwaliteit levert, dan kun je natuurlijk wel apathisch naar de gemeente gaan kijken en klagen over de hoge huren, maar wellicht moet je dan eerst eens naar jezelf kijken.
Onze les: ons favoriete vleesrestaurant staat in Heerjansdam. Da's een flink eindje rijden vanuit Spijkenisse, maar het is iedere kilometer meer dan waard. Want daar krijg je naast kwalitatief hoogstaand eten, als bezoeker ook nog het idee dat de eigenaar echt wat om je geeft.
En sinds we na wat mindere ervaringen, de plaatselijke wokchinees al hebben vervangen door een meer dan uitstekende Japanner net over de brug in Hoogvliet, blijft er steeds minder redenen over om eens lekker in Spijkenisse uit eten te gaan.
Niet dat het allemaal kommer en kwel is, er zijn nog wel goede restaurants, maar de spoeling wordt wel erg dun op deze manier.
